حدیث دربارهتصريح به امامت آن بزرگوار
بحار الأنوار عن محمّدَ بنِ مسلمٍ:كنتُ عندَ أبي جعفرٍ محمّدِ بنِ عليٍّ الباقرِ عليهما السلام إذْ دخَلَ جعفرٌ ابنُهُ، و على رأسِهِ ذُؤابةٌ، و في يَدهِ عَصا يَلْعبُ بِها، فأخَذَهُ الباقرُ عليه السلام و ضمَّهُ إليهِ ضَمّا، ثُمّ قالَ: بأبي أنتَ و اُمّي، لا تَلْهو و لا تَلْعبُ. ثُمّ قالَ لي: يا محمّد، هذا إمامُكَ بَعدي، فاقْتَدِ بهِ، و اقْتبِسْ مِن عِلمِهِ، و اللّهِ إنّهُ لَهُوَ الصّادقُ الّذي وَصَفهُ لنا رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله. إنّ شِيعتَهُ مَنصورونَ في الدُّنيا و الآخِرَةِ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ: در حضور ابو جعفر محمّد بن على الباقر عليهما السلام بودم كه فرزندش جعفر وارد شد در حالى كه زلف داشت و در دستش تركه اى بود و با آن سرگرم بود. [امام]باقر عليه السلام او را گرفت و محكم به آغوش چسبانيد، و فرمود: پدر و مادرم فدايت كه اهل لهو و لعب نيستى. آنگاه به من فرمود: اى محمّد! بعد از من اين امام توست؛ به او اقتدا كن و از دانش وى بهره بگير. به خدا قسم او همان صادقى است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درباره او فرموده است كه شيعيان وى در دنيا و آخرت يارى مى شوند.
۱.بحار الأنوار: 47 / 15 / 12.