حدیث دربارهمنزلت امام زين العابدين عليه السلام
حلية الأولياء:سَمِعَ عَليُّ بنُ الحُسَينِ عليهما السلام ناعِيَةً في بَيتِهِ وَ عِندَهُ جَماعَةٌ فَنَهَضَ إلى مَنزِلِهِ ثُمَّ رَجَعَ إلى مَجلِسِهِ، فَقيلَ لَهُ: أ مِن حَدَثٍ كانَتِ النّاعِيَةُ؟ قالَ: نَعَم! فَعَزّوهُ وَ تَعَجَّبوا مِن صَبرِهِ. فَقالَ: إنّا أهلُ بَيتٍ نُطيعُ اللّهَ فيما نُحِبُّ، وَ نَحمَدُهُ فيما نَكرَهُ. ۱
حلية الأولياء:على بن الحسين عليهما السلام با جماعتى نشسته بود كه از درون خانه صداى زنى را شنيد كه از مرگ كسى خبر مى داد، برخاست و به منزل خود رفت و لحظاتى بعد به مجلسش بازگشت. عرض كردند: آيا اتفاقى افتاده بود؟ فرمود: آرى! آن جماعت به حضرت تسليت گفتند و از صبر و شكيبايى او شگفت زده شدند. حضرت فرمود: ما خاندانى هستيم كه در امور خوشايندمان مطيع خداونديم و در امور نا خوشايندمان ستايشگر او.
۱.حلية الأولياء: 3/138.