حدیث دربارهمنزلت امام زين العابدين عليه السلام

میزان الحکمه ج ۱، ص ۳۴۰، ح ۱۲۰۷

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

منزلت امام زين العابدين عليه السلام

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يومُ القيامةِ يُنادي مُنادٍ: أينَ زينُ العابدينَ؟ فكأنّي أنظُرُ إلى وَلَدي عليِّ بنِ الحسينِ بنِ عليِّ بن أبي طالبٍ يَخْطِرُ بينَ الصُّفوفِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز رستاخيز آواز دهنده اى صدا مى زند: كجاست زين العابدين (زيور پرستشگران)؟ و من فرزندم على بن حسين بن على بن ابى طالب را مى بينم كه صفها را مى شكافد [و پيش مى رود].

۱.بحار الأنوار: 46 / 3 / 1.

کلیدواژه‌ها امام سجاد علیه السلام منزلت امام زین العابدین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

۶

امام باقر عليه السلام:او يكصد خانوار از فقراى مدينه را سرپرستى مى كرد، و دوست داشت كه يتيمان و تنگ دستان و افراد عاجز و مستمندان بيچاره بر سر سفره او حاضر شوند. او با دست خود براى آنها غذا مى آورد، و اگر كسى از آنها عائله اى داشت، حضرت از غذاى خود براى خانواده او مى برد. هيچ غذايى نمى خورد مگر اين كه ابتدا از آن صدقه مى داد.

امام باقر عليه السلام:على بن الحسين عليهما السلام اموال خود را دو بار با خداوند عزّ و جلّ تقسيم كرد.

امام صادق عليه السلام:پدرم مى فرمود: على بن الحسين عليهما السلام هرگاه به نماز مى ايستاد به ساقه درختى مى مانست كه اصلاً تكان نمى خورَد مگر قسمتهايى از آن كه باد تكان مى دهد.

امام صادق عليه السلام:در روز رستاخيز ندا دهنده اى ندا مى دهد: كجاست زين العابدين (زينت پرستشگران)؟ و گويى على بن حسين عليهما السلام را مى نگرم كه در ميان صفها [ى مردمان] به پيش مى رود.

إعلام الورى:يكى از كنيزان على بن الحسين عليهما السلام براى آن حضرت آب مى ريخت [تا دستانش را بشويد]آفتابه از دستش افتاد و صورت ايشان را زخمى كرد. على بن الحسين سرش را به طرف او بلند كرد؛ كنيز گفت: خداوند تعالى مى فرمايد: «و فرو خورندگان خشم». حضرت فرمود: خشمم را فرو خوردم. كنيز گفت: «و گذشت كنندگان از مردم». حضرت فرمود: از تو گذشتم. كنيز گفت: «و خداوند نيكوكاران را دوست دارد». حضرت فرمود: برو، تو را در راه خدا آزاد كردم.

حلية الأولياء:على بن الحسين عليهما السلام با جماعتى نشسته بود كه از درون خانه صداى زنى را شنيد كه از مرگ كسى خبر مى داد، برخاست و به منزل خود رفت و لحظاتى بعد به مجلسش بازگشت. عرض كردند: آيا اتفاقى افتاده بود؟ فرمود: آرى! آن جماعت به حضرت تسليت گفتند و از صبر و شكيبايى او شگفت زده شدند. حضرت فرمود: ما خاندانى هستيم كه در امور خوشايندمان مطيع خداونديم و در امور نا خوشايندمان ستايشگر او.