حدیث دربارهممنوعيت فرمانبرى از كسى كه فرمانبر خداوند سبحان نيست
عنه عليه السلام:بَعَثَ النَّبيُّ صلى الله عليه و آله جَيْشا و أمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلاً و أمَرَهُمْ أنْ يَسْتَمِعوا لَهُ و يُطيعوا، فأجَّجَ نارا و أمَرَهُمْ أنْ يَقْتَحِموا فيها، فأبى قومٌ أنْ يَدْخُلوها و قالوا: إنّا فَرَرْنا مِنَ النّار. و أرادَ قومٌ أنْ يَدْخُلوها، فَبَلَغَ ذلكَ النّبيَّ صلى الله عليه و آله فقالَ: لو دَخَلوها لَم يَزالوا فيها، و قالَ: لا طاعةَ في مَعْصيةِ اللّهِ، إنّما الطّاعةُ في المَعْروفِ. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله سپاهى را گسيل داشت و مردى را فرمانده آنان كرد و به سپاهيان فرمود تا دستورهاى او را بشنوند و اطاعت كنند. او آتشى بيفروخت و به سپاهيان دستور داد خود را در آن بيندازند. گروهى از ورود به آتش سر باز زده گفتند: ما از آتش گريخته ايم و گروهى تصميم گرفتند وارد آتش شوند. اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، فرمود: اگر به ميان آتش مى رفتند براى هميشه در آتش بودند. آن گاه فرمود: در معصيت خدا نبايد از كسى اطاعت كرد بلكه فقط در خوبيها بايد فرمان برد.
۱.تنبيه الخواطر: 1 / 51.