حدیث دربارهمحمّد صلى الله عليه و آله از زبان على عليه السلام

عنه عليه السلام:طَبيبٌ دَوّارٌ بطِبِّهِ، قد أحكَمَ مَراهِمَهُ، وأحمى (أمضى) مَواسِمَهُ، يَضَعُ ذلكَ حَيثُ الحاجَةُ إلَيهِ، مِن قُلوبٍ عُميٍ، وآذانٍ صُمٍّ، وألسِنَةٍ بُكمٍ، مُتَتبِّعٌ بدَوائهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ ومَواطِنَ الحَيرَةِ، لَم يَستَضيئوا بأضواءِ الحِكمَةِ، ولَم يَقدَحوا بزِنادِ العُلومِ الثّاقِبَةِ، فهُم في ذلكَ كالأنعامِ السّائمَةِ، والصُّخورِ القاسِيَةِ. ۱

امام على عليه السلام:طبيبى بود كه با داروى خود ميان مردم مى گرديد. مرهمهايش را درست و آماده كرده و ابزار داغ كردنش را تافته بود و آنها را بر هر جا كه لازم بود، از دل هاى كور و گوش هاى كر و زبان هاى گنگ، مى گذاشت. با داروى خود بيمارى هاى غفلت و سرگردانى را در كسانى كه از پرتوهاى حكمت روشنايى برنگرفته بودند و با آتش زنه هاى دانش هاى درخشان شعله اى برنيفروخته بودند، و همچون حيوانات چرنده و تخته سنگهاى سخت بودند، درمان مى كرد.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 108.

کلیدواژه‌ها نبوت 3 محمد پیامبر خدا محمد صلی الله علیه و آله از زبان علی علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خودستايى نيست، من سرور فرزندان آدم هستم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خودستايى نيست، من جلودار پيامبرانم؛ خودستايى نباشد، من خاتم پيامبرانم؛ خودستايى نيست، من نخستين شفاعت كننده و نخستين كسى هستم كه شفاعتش پذيرفته مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين كسى كه روز قيامت بر خداى عزيز جبّار وارد مى شود، من هستم و كتاب او و اهل بيت من و سپس امّتم. آن گاه از آنان مى پرسم كه با كتاب خدا و اهل بيت من چه كردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من خداپرواترين شما و آگاهترينتان به حدود خداوندم هستم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند هيچ مخلوقى نيافريد كه نزد او از من برتر و گراميتر باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پنج چيز به من داده شده كه به هيچ يك از پيامبران پيش از من داده نشده است: به سوى سفيد و سياه و سرخ فرستاده شده ام. زمين براى من طهور و سجده گاه قرار داده شده، به واسطه رعب و وحشت يارى داده شده ام. غنائم براى من حلال شده، در حالى كه پيش از من براى هيچ كس ـ يا فرمود: هيچ پيامبرى ـ حلال نبوده و سخنان جامع به من عطا شده است.

امام على عليه السلامـ وقتى مردى از ايشان كه در مسجد كوفه حمايل شمشيرش را به خود پيچيده بود، درباره خصوصيات [جسمى]پيامبر سؤال كرد ـفرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله رخسارى سفيد و گلگون داشت و چشمانى سياه و درشت و موهايى صاف و نرم و ريشى انبوه و گونه هايى كم گوشت و استخوانى و گيسوانى كه تا نرمه گوشش مى رسيد و گردنى چون جام سيمين و از زير گلو تا نافش خط باريكى از مو چون نى رسته بود و جز آن مويى بر سينه و شكمش وجود نداشت. دست و پايش درشت و استخوانى بود. هرگاه راه مى رفت، مثل اين بود كه از سرازيرى فرود مى آيد و به هنگام برخاستن چابك و سريع بود. وقتى به طرفى برمى گشت، با تمام بدنش برمى گشت. دانه هاى عرق بر چهره اش چون مرواريد بود، عرق بدنش خوشبوتر از مشك تند بود، نه كوتاه قامت بود و نه بلند، نه ناتوان بود و نه پست. كسى را چون او نديده ام، نه پيش از او و نه پس از او.

امام على عليه السلام:. تا آنكه خداوند محمّد صلى الله عليه و آله را به عنوان گواه و نويد دهنده و هشدار دهنده فرستاد. در كودكى بهترين مردم بود و در ميانسالى نجيب ترين خلايق. اخلاق و خصالش، پاكتر از همه پاكان بود و جود و كرمش، سرشارتر و مداومتر از بخشندگان.