حدیث دربارهاز بين بردن اختلاف
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:اُنظُروا إلى مَواقِعِ نِعَمِ اللّهِ علَيهِم حِينَ بَعَثَ إلَيهِم رَسولاً فعَقدَ بمِلَّتِهِ طاعَتَهُم، وجَمعَ على دَعوَتِهِ اُلفتَهُم: كيفَ نَشَرَتِ النِّعمَةُ علَيهِم جَناحَ كَرامَتِها، وأسالَت لَهُم جَداوِلَ نَعيمِها، والتَفّتِ المِلّةُ بِهِم في عَوائدِ بَرَكَتِها، فأصبَحوا في نِعمَتِها غَرِقِينَ! ۱
امام على عليه السلام:بنگريد به نعمت هاى بزرگى كه خداوند عطايشان فرمود آنگاه كه پيامبرى سوى آنان فرستاد و فرمانبردارى ايشان را به آيين خود پيوند داد و ايشان را برگرد دعوت خويش همدل و همداستان ساخت؛ [بنگريد كه] چگونه اين نعمت، بال كرامت خويش را بر سر آنان گسترد و نهرهاى نعمت هايش را برايشان روان ساخت واين آيين، با فوايد و حاصل هاى بركت خويش، آنان را فروگرفت و در نعمت آن غرق شدند!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192، انظر تمام الكلام.