حدیث دربارهمؤمن كيست؟

منتخب میزان الحکمه، ص ۱۴۵، ح ۵۸۵

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

مؤمن كيست؟

عنه صلى الله عليه و آله:مَن سَرَّتْهُ حَسَنتُهُ وساءَتْهُ سَيّئتُهُ فهُو مؤمنٌ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از كار نيك خود شادمان باشد و از كار بد خويش ناراحت، او مؤمن است.

۱.كنز العمّال: 700.

کلیدواژه‌ها ایمان مومن کیست

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن رام و ملايم است، چندان كه از شدّت ملايمت، مى پندارى احمق است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن كسى است كه مردم اورا بر جان و مال خود امين كرده باشند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن كسى است كه نفْسش از او در رنج است و مردم در آسايش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن ابتدا سلام مى كند، ولى منافق مى گويد: بايد به من سلام شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن الفت مى گيرد و با او الفت مى گيرند و كسى كه الفت نگيرد و الفت پذير نباشد از خير و بركت بى بهره است. و بهترين مردمان كسى است كه براى مردم سودمندتر باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف مؤمن ـفرمود: حركات و رفتارهايش ملايم و مهربان است و ديدارش شيرين. از هر چيز عاليترين آن را مى جويد و از خويها والاترينشان را. بر دشمنش ستم نمى كند و به خاطر كسى كه دوستش دارد مرتكب گناه نمى شود،. كم خرج و زحمت است و بسيار كمك و يارى مى رساند. كارش را به خوبى انجام مى دهد به طورى كه گويى آن را مى بيند، چشمانش فروهشته است، دست بخشنده دارد، و دست رد به سينه سائل نمى زند. سخنش را مى سنجد و زبان در كام مى كشد. باطل را از دوستش نيز نمى پذيرد و حق را حتّى از دشمنش انكار نمى كند، دانش نمى آموزد مگر براى دانستن و نمى آموزد مگر براى عمل كردن. اگر با دنياطلبان همراه شود زيركترين آنهاست و هرگاه با آخرت جويان برود پارساترين آنها.

امام على عليه السلام:مؤمن شادى اش در چهره اش مى باشد و اندوهش در دلش، سينه اش فراختر است و نَفْسش از هر چيز رامتر؛ بلندپايگى را ناخوش مى دارد وشهرت را دشمن مى شمارد اندوهش دراز است و همّتش بلند؛ بسيار خموش است و اوقاتش به بيكارى نمى گذرد؛ شكور است و شكيبا؛ غرق در انديشه خويش است و در پايبندى به دوستى خود [با ديگران]حريص. نرمخو و مهربان است، اراده اش سخت تر از سنگ خار است و با اين حال از يك برده، خوارتر و افتاده تر است.

امام على عليه السلام:مؤمن، هنگام خوشى و آسايش سپاسگزار است و هنگام گرفتارى و بلا، شكيبا و به گاه ناز و نعمت ترسان.