حدیث دربارهستودن بنده راز دار
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:طوبى لِكُلِّ عَبدٍ نُومَةٍ، عَرَفَ النّاسَ ولم يَعرِفْهُ النّاسُ، عَرَفَهُ اللّهُ برِضوانٍ، اُولئكَ مَصابيحُ الهُدى، يَكشِفُ اللّهُ عَنهُم كُلَّ فِتنَةٍ مُظلِمَةٍ، سَيُدخِلُهُم اللّهُ في رَحمَةٍ مِنهُ، ليسَ اُولئكَ بالمَذاييعِ البُذُرِ ولا الجُفاةِ المُرائينَ. ۱
امام على عليه السلام:خوشا به حال هر بنده بى نام و نشانى كه مردم را مى شناسد و مردم او را نمى شناسند.خداوند او را به خشنودى [از خدا]مى شناسد؛ اينان چراغهاى هدايتند، خداوند هر گونه فتنه تاريكى را از آنان مى زدايد. به زودى آنان را غرق رحمتى از رحمتهاى خود مى كند. نه سخن پراكن و فاش كننده اسرار هستند و نه نافرهيخته و رياكار.
۱.حلية الأولياء: 1/76، وانظر الكافي: 2/225/12.