حدیث دربارهآنچه دل را مى ميراند
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَن عَشِقَ شيئا أعشى (أعمى) بَصَرَهُ، وأمرَضَ قَلبَهُ، فهُو يَنظُرُ بعَينٍ غيرِ صَحيحَةٍ، ويَسمَعُ باُذُنٍ غيرِ سَميعَةٍ، قد خَرَقَتِ الشَّهَواتُ عَقلَهُ، وأماتَتِ الدنيا قَلبَهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه عاشق چيزى شود، ديده اش را كور گرداند و دلش را بيمار. در نتيجه با چشمى عيبناك بنگرد و با گوشى ناشنوا بشنود. شهوتها، خِرد او را از هم بدَرد و دنيا، دلش را بميراند.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 349.