حدیث دربارهمعناى فقر

منتخب میزان الحکمه، ص ۹۸۷، ح ۵۰۶۵

امام علی علیه‌السلام

معناى فقر

عنه عليه السلام:الغِنى والفَقرُ بعدَ العَرضِ علَى اللّهِ. ۱

امام على عليه السلام:توانگرى و فـقـر (واقعى) آن گاه معلوم شود، كه اعمال به پيشگاه خدا عرضه شود.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 452.

کلیدواژه‌ها فقر معنای فقر

احادیث دیگر این موضوع

۸

بحار الأنوار:در صحف ادريس آمده است: كسى را كه از من اظهار بى نيازى كند، توانگرى نباشد و كسى را كه به من اظهار نيازمندى كند، فقر و نادارى نباشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم!. به نظر شما فقيركيست؟ عرض كردند: مردى كه ثروتى ندارد. فرمود: نه، فقير حقيقى كسى است كه از مال خود چيزى به حساب خدا پيش نفرستد، اگر چه پس از او مال بسيارى بماند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فقر (حقيقى)، فقر دل است.

امام على عليه السلام:هيچ فقرى چون نادانى نيست.

امام على عليه السلام:بزرگترين فقر، كم خردى است.

امام على عليه السلامـ در پاسخ به اين پرسش كه سخت ترين فقر كدام است ـ: كفر بعد از ايمان.

امام على عليه السلام:فقر نفس، بدترين فقر است.

امام على عليه السلام:با وجـود بـهشت، فـقرى نيست و با وجود دوزخ، توانگرى نه.