حدیث دربارهنكوهش فقر
عنه عليه السلامـ لابنِهِ الحسنِ عليه السلام ـ: لا تَلُمْ إنسانايَطلُبُ قُوتَهُ، فَمَن عَدِمَ قُوتَهُ كَثُرَت خَطاياهُ. يابُنَيَّ، الفقيرُ حَقيرٌ لا يُسمَعُ كلامُهُ، ولا يُعرَفُ مَقامُهُ، لو كانَ الفَقيرُ صادِقا يُسَمُّونَهُ كاذِبا، ولو كانَ زاهِدا يُسَمُّونَهُ جاهِلاً. يابُنَيَّ، مَن ابتُلِيَ بالفَقرِ فقدِ ابتُلِيَ بأربَعِ خِصالٍ: بالضَّعفِ في يَقينِهِ، والنُّقصانِ في عَقلِهِ، والرِّقَّةِ في دِينِهِ، وقِلَّةِ الحَياءِ في وَجهِهِ، فَنَعُوذُ باللّهِ مِن الفَقرِ. ۱
امام على عليه السلامـ به پسرش حسن عليه السلام ـ: كسى راكه در پى روزى است، سرزنش مكن؛ كه هر كس بى روزى مانَد، خطاهايش بسيار مى شود. فرزندم! آدم فقير، حقير است. سخنش خريدار ندارد و مقام و مرتبتش شناخته و دانسته نمى شود. فقير اگر راستگو باشد، او را دروغگو مى نامند و اگر زاهد و دنياگريز باشد، نادانش مى خوانند. فرزندم! هر كه به فقر گرفتار آيد، به چهار خصلت مبتلا شود: به سستى در يقين و كاستى در خِرد و شكنندگى در دين و كمى شرم و حيا در چهره. پس، پناه مى بريم به خدا از فقر.
۱.جامع الأخبار: 300 / 818.