حدیث دربارهامام و علم غيب
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ لَمّا قالَ لَهُ بعضُ أصحابِهِ(وكانَ كَلبِيّا): لَقَد اُعطِيتَ يا أميرَالمؤمنينَ عِلمَ الغَيبِ، فَضَحِكَ عليه السلام ـ: يا أخا كَلبٍ، ليسَ هُو بعِلمِ غَيبٍ، وإنّما هُو تَعَلُّمٌ مِن ذِي عِلمٍ، وإنَّما عِلمُ الغَيبِ عِلمُ الساعَةِ، وما عَدَّدَهُ اللّهُ سبحانَهُ بقولِهِ: «إِنَّ اللّهَ عِندَهُ عِلمُ السّاعَةِ ويُنَزِّلُ الغَيثَ ويَعْلَمُ ما في الأرْحامِ» ۱. ۲
امام على عليه السلامـ وقتى يكى از ياران ايشان [از قبيله كلب] به آن حضرت عرض كرد: «اى اميرالمؤمنين! علم غيب به تو داده شده است» ، پس از خنده اى ـفرمود: اى مرد كلبى! اين علم غيب نيست، بلكه بر اثر فرا گرفتن از صاحب علمى است. علم غيب، علم داشتن به زمان قيامت است و آنچه خداوند سبحان آنها را بر شمرده و فرموده است: «همانا علم قيامت نزد خداست و باران فرو مى فرستد و آنچه را كه در زهدانهاست، مى داند» .