حدیث دربارهفضايل امام عسكرى عليه السلام

بحار الأنوار:دخَلَ العبّاسِيّونَ على صالحِ ابنِ وَصيفٍ، ودخَلَ صالحُ بنُ عليٍّ وغيرُهُ مِن المُنْحَرِفينَ عن هذهِ النّاحيةِ على صالحِ بنِ وصيفٍ عندَما حُبِسَ أبو محمّدٍ عليه السلام، فقالَ لَه: ضَيِّقْ عليهِ ولا تُوَسِّعْ، فقالَ لَهم صالحٌ: ما أصْنَعُ بهِ، وقد وَكّلْتُ بهِ رُجلَينِ شَرَّ مَن قَدَرْتُ علَيهِ، فقَد صارا مِن العِبادةِ والصّلاةِ إلى أمرٍ عظيمٍ؟! ۱

بحار الأنوار:هنگامى كه ابو محمّد عليه السلام زندانى شد، عباسيان و صالح بن على و ديگر منحرفان از جاده امامت نزد صالح بن وصيف رفتند و گفتند: بر او سخت بگير و كوتاه نيا. صالح به ايشان گفت: با او چه كنم؟ من دو تن از بدترين و شرورترين افرادى را كه توانستم بيابم بر او گماردم اما آن دو [تحت تأثير امام] سخت به عبادت و نماز روى آوردند.

۱.بحار الأنوار: 50 / 308 / 6.

کلیدواژه‌ها امام حسن عسکری علیه السلام فضایل امام عسکری علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از ابو القاسم كوفى ـ: اسحاق كِندى، كه فيلسوف عراق در عصر خود بود، تصميم گرفت تناقضات قرآن را گرد آورد و بدين منظور در خانه اش نشست و مشغول اين كار شد. روزى يكى از شاگردان او خدمت امام حسن عسكرى عليه السلام رسيد. امام عليه السلام به او فرمود: آيا در ميان شما يك آدم رشيد پيدا نمى شود كه استادتان كِندى را از كارى كه در پيش گرفته و به قرآن پرداخته است، بازدارد؟ شاگرد عرض كرد: ما از شاگردان او هستيم؛ چگونه بر ما رواست كه در اين مورد يا مواردى ديگر به او اعتراض كنيم؟ امام عسكرى عليه السلام فرمود: آيا حاضرى كارى كه مى گويم انجام دهى؟ عرض كرد: آرى. حضرت فرمود: پيش او برو و با وى گرم بگير و وانمود كن كه مى خواهى در انجام كارش به او كمك كنى. وقتى خوب با او انس گرفتى بگو سؤالى برايم پيش آمده است كه مى خواهم آن را از تو بپرسم. خواهد گفت بپرس. به او بگو: اگر گوينده اين قرآن نزد تو آيد، آيا ممكن است مراد او از گفته هايش غير از معانى اى باشد كه تو به گمان خود آنها را فهميده اى؟ او خواهد گفت: آرى، ممكن است؛ زيرا آدم فهميده اى است. پس چون چنين جواب داد، به او بگو: تو چه مى دانى؟ شايد گوينده چيزى غير از آنچه تو فهميده اى اراده كرده و مراد واقعى اش غير از معناى اوليه جمله هايش باشد. آن مرد نزد كِندى رفت و با او از در ملاطفت درآمد و آن گاه اين سؤال را از او پرسيد. كِندى گفت: سؤالت را تكرار كن. آن مرد سؤالش را تكرار كرد. كِندى با خود انديشيد و اين موضوع را هم از نظر لغوى محتمل دانست و هم از نظر عقلى جايز. پس به شاگردش گفت: تو را قسم مى دهم كه بگويى اين سؤال را از كجا آموخته اى؟ شاگرد گفت: مطلبى بود كه به ذهنم خطور كرد و از تو پرسيدم. كِندى گفت: هرگز، چنين سؤالى به فكر امثال تو نمى رسد، و تو و امثال تو را نشايد كه به چنين منزلتى دست يابيد. بگو از كجا اين سؤال را گرفته اى؟ شاگرد گفت: ابو محمّد به من فرمود اين سؤال را از تو بپرسم. كِندى گفت: حالا حقيقت را گفتى. چنين نكته اى جز از چنان خاندانى سر نمى زند، آن گاه آتش طلبيد و آنچه را گرد آورده بود سوزاند.