حدیث دربارهمنزلت امام زين العابدين عليه السلام

محمدُ بنُ طَلحةِ الشافِعيِّ في مَطالِبِ السَؤولِ:وَقَعَ الحَريقُ وَالنّارُ في البَيتِ الَّذي هُوَ فيهِ وَكانَ ساجِدا في صَلَوتِهِ فَجَعلوا يَقولونَ لَهُ: يابنَ رَسولِ اللّهِيابنَ رَسولِ اللّهِ! النّارَ، النّارَ! فَما رَفَعَ رَأسَهُ مِن سُجودٍ حَتَّى اُطفِئَت فَقيلَ لَهُ: ما الَّذي ألهاكَ عَنها؟ فَقالَ: نارُ الآخِرَةِ ۱.

محمّد بن طلحه شافعى در مطالب السَؤول:على بن الحسين در اتاق خود مشغول خواندن نماز و در حال سجده بود كه در اتاق آتش سوزى رخ داد. اهل خانه داد مى زدند و مى گفتند: يا بن رسول اللّه، يا بن رسول اللّه! آتش، آتش! امّا حضرت همچنان در حال سجده بود تا آن كه آتش خاموش شد. عرض كردند: چه چيز باعث شد كه شما به آتش توجه نكنيد؟ فرمود: آتش آخرت.

۱.مطالب السؤول: 77.

کلیدواژه‌ها امام سجاد علیه السلام منزلت امام زین العابدین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

المناقب، ابن شهر آشوب:در روز طفّ (كربلا)بر پشت مبارك حسين بن على اثر چيزى ديده شد. درباره آن از زين العابدين پرسيدند، فرمود: اثر كيسه هايى است كه بر پشت خود مى نهاد و به خانه هاى زنان بى سرپرست و يتيمان و مستمندان مى برد.

اللهوفـ به نقل از راوى حديث ـ: آن گاه، حسين عليه السلام دشمن را به جنگ تن به تن طلبيد. هر كس را كه به مبارزه اش مى آمد مى كشت، چندان كه شمار عظيمى را از پاى درآورد، و در ضمن مبارزه مى فرمود: كشته شدن سزاوارتر از پذيرش ننگ است ننگ بهتر از رفتن به آتش دوزخ است يكى از راويان مى گويد: به خدا قسم هرگز نديده ام شخص مغلوبى را كه فرزندان و اعضاى خانواده و يارانش همگى كشته شده باشند و مانند حسين چنين آرام و خونسرد باشد. لشكر دشمن حلقه را بر او تنگ مى كرد اما او با شمشير خود بر آنان حمله مى آورد و چنان از برابر او مى گريختند كه گله اى بز از برابر گرگى كه بر آن حمله كرده باشد. او بر سپاه سى هزار نفرى آنان يورش مى آورد و آنها را مانند مور و ملخ پراكنده مى ساخت، و آن گاه «لا حول و لا قوّة إلّا باللّه العلىّ العظيم» گويان به قرارگاه خود باز مى گشت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز رستاخيز آواز دهنده اى صدا مى زند: كجاست زين العابدين (زيور پرستشگران)؟ و من فرزندم على بن حسين بن على بن ابى طالب را مى بينم كه صفها را مى شكافد [و پيش مى رود].

امام باقر عليه السلام:او يكصد خانوار از فقراى مدينه را سرپرستى مى كرد، و دوست داشت كه يتيمان و تنگدستان و افراد عاجز و مستمندان بيچاره بر سر سفره او حاضر شوند. او با دست خود براى آنها غذا مى آورد، و اگر كسى از آنها عائله اى داشت، حضرت از غذاى خود براى خانواده او مى برد. هيچ غذايى نمى خورد مگر اين كه ابتدا از آن صدقه مى داد.

امام باقر عليه السلام:على بن الحسين عليهماالسلام اموال خود را دو بار با خداوند عز و جل تقسيم كرد.

امام صادق عليه السلام:پدرم مى فرمود: على بن الحسين عليهماالسلامهرگاه به نماز مى ايستاد به ساقه درختى مى مانست كه اصلاً تكان نمى خورَد مگر قسمتهايى از آن كه باد تكان مى دهد.

إعلام الورى:يكى از كنيزان على بن الحسين عليهماالسلام براى آن حضرت آب مى ريخت [تا دستانش را بشويد]آفتابه از دستش افتاد و صورت ايشان را زخمى كرد. على بن الحسين سرش را به طرف او بلند كرد؛ كنيز گفت: خداوند تعالى مى فرمايد: «و فرو خورندگان خشم» . حضرت فرمود: خشمم را فرو خوردم. كنيز گفت: «و گذشت كنندگان از مردم» . حضرت فرمود: از تو گذشتم. كنيز گفت: «و خداوند نيكوكاران را دوست دارد» آل عمران، آيه 134.. حضرت فرمود: برو، تو را در راه خدا آزاد كردم.

حلية الأولياء:على بن الحسين عليهماالسلام با جماعتى نشسته بود كه از درون خانه صداى زنى را شنيد كه از مرگ كسى خبر مى داد، برخاست و به منزل خود رفت و لحظاتى بعد به مجلسش بازگشت. عرض كردند: آيا اتفاقى افتاده بود؟ فرمود: آرى! آن جماعت به حضرت تسليت گفتند و از صبر و شكيبايى او شگفت زده شدند. حضرت فرمود: ما خاندانى هستيم كه در امور خوشايندمان مطيع خداونديم و در امور ناخوشايندمان ستايشگر او.