حدیث دربارهفضايل امام حسن عليه السلام

مختصر تاريخ دمشق عن رَجلٍ مِن أهلِ الشامِ:قَدِمتُ المَدينَةَ فَرَأَيتُ رَجـُلاً بَهَرَني جَمالُهُ، فَقُلتُ: مَن هذا؟ قالوا: الحَسنُ بنُ عَليٍّ، قالَ: فَحَسَدتُ عَليّا أن يَكونَ لَهُ ابنٌ مِثلُهُ، قالَ: فَأتَيتُهُ فَقُلتُ: أنتَ ابنُ أبي طالِبٍ؟ قالَ: إنّي [أبي] ابنُهُ فَقُلتُ: بِكَ وَبِأبيكَ وَبِكَ وَبِأبيكَ، قالَ: وَأَزِمَ لا يَرِدُ إلَيَّ شَيئا، ثُمَّ قالَ: أراكَ غَريبا فَلَو استَحمَلتَنا حَمَلناكَ، وَإن استَرفَدتَنا رَفَدناكَ، وَإن استَعَنتَ بِنا أعَنّاكَ، قالَ: فَانصَرَفتُ عنه وَما في الأرضِ أحَدٌ أحَبُّ إلَيَّ مِنهُ. ۱

مختصر تاريخ دمشقـ به نقل از مردى از اهل شام ـ: وارد مدينه شدم، مردى را ديدم كه زيبايى او مرا خيره كرد. پرسيدم: اين مرد كيست؟ گفتند: حسن بن على. من بر على به داشتن چنين فرزندى حسادت كردم. پس نزد او رفتم و گفتم: تو پسر ابو طالب هستى؟ فرمود: من نوه او هستم. گفتم: نفرين بر تو و پدرت؛ نفرين بر تو و پدرت. اما او سكوت كرد و چيزى در جوابم نگفت. سپس فرمود: فكر مى كنم غريب هستى. اگر مركبى از ما بخواهى در اختيارت مى گذاريم، اگر عطيه اى بخواهى به تو مى دهيم، و اگر يارى بخواهى يارى ات مى كنيم. من از نزد آن حضرت رفتم در حالى كه محبوبترين فرد روى زمين نزد من بود.

۱.مختصر تاريخ دمشق: 7 / 26.

کلیدواژه‌ها امام حسن مجتبی علیه السلام فضایل امام حسن علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

امام زين العابدين عليه السلام:حسن بن على بن ابى طالب عليهماالسلام عابدترين و زاهدترين و بافضيلت ترين مردم روزگار خود بود. هرگاه حج مى رفت پياده و گاه با پاى برهنه مى رفت؛ هرگاه سخن از مرگ به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه سخن از قبر به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه سخن از قيامت و رستاخيز به ميان مى آمد مى گريست؛ هرگاه از گذشتن بر صراط ياد مى شد مى گريست؛ هرگاه از حاضر شدن در دادگاه عدل الهى سخن به ميان مى آمد، چنان صيحه اى مى زد كه بر اثر آن از هوش مى رفت؛ هرگاه به نماز مى ايستاد بدنش در پيشگاه پروردگارش عز و جل، مى لرزيد؛ هرگاه از بهشت و دوزخ سخن به ميان مى آمد، مانند مارگزيده به خود مى پيچيد و بهشت را از خداوند مسئلت مى كرد و از آتش دوزخ به او پناه مى برد.

المناقب، ابن شهر آشوب:روزى حسن بن على عليهماالسلام بر تعدادى فقير عبور كرد كه روى زمين نشسته بودند و از تكّه نانهايى كه جلو آنها بود برمى داشتند و مى خوردند. آنان حضرت را تعارف كردند و گفتند: اى پسر دخت رسول خدا! بفرماييد با ما غذا بخوريد. راوى مى گويد: حضرت پياده شد و فرمود: خداوند مستكبران را دوست ندارد. آن گاه با ايشان مشغول خوردن شد تا اين كه همگى سير شدند و به بركت وجود حضرت چيزى از آن نانها كم نشد. حضرت، سپس آن فقرا را به ميهمانى خود دعوت كرد و به آنها غذا و لباس داد.