حدیث دربارهبه انجام رساندن احسان

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام:الصَّنيعَةُ لا تَتِمُّ صَنيعَةً عِندَالمُؤمِنِ لِصاحِبِها إلّا بِثَلاثَةِ أشياءَ: تَصغيرِها، وسَترِها، وتَعجيلِها، فمَن صَغَّرَ الصَّنيعَةَ عِندَ المُؤمِنِ فقَد عَظَّمَ أخاهُ، ومَن عَظَّمَ الصَّنيعَةَ عِندَهُ فقَد صَغَّرَ أخاهُ، ومَن كَتَمَ ما أولاهُ مِن صَنيعِهِ فقَد كَرَّمَ فِعالَهُ، ومَن عَجَّلَ ما وَعَدَ فقَد هَنِئَ العَطِيَّةَ. ۱
امام كاظم عليه السلام:كسى كه به مؤمن احسانى كند، جزبا سه چيز آن را به كمال نرسانده باشد: كوچك شمردن آن، پوشاندن آن و شتاب ورزيدن در انجام آن، پوشاندن آن و شتاب ورزيدن در انجام آن؛ زيرا كسى كه احسان خود به مؤمن را كوچك شمارد، برادر خويش را بزرگ داشته است و كسى كه احسان خود به مؤمن را بزرگ شمارد، برادر خود را كوچك كرده است و كسى كه خوبى خود به مؤمن را پوشيده دارد، كارى بزرگوارانه كرده است و هر كه در انجام وعده خود شتاب ورزد، دهش را گوارا ساخته است.
۱.تحف العقول: 403.

احادیث دیگر این موضوع

۲