حدیث دربارهشرايط امامت و ويژگيهاى امام

عنه عليه السلام:مَن نَصَبَ نَفْسَهُ للنّاسِ إماما فَلْيَبدأ بتعليمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تعليمِ غيرِهِ، ولْيَكُنْ تأديبُهُ بسِيرَتِهِ، قبلَ تأديبِهِ بِلِسانِهِ. ۱

امام على عليه السلام:هر كه خود را پيشواى مردم كند بايد پيش از آموزش ديگران به آموزش خويش بپردازد و پيش از آن كه] ديگران را]به گفتار ادب كند بايد به كردار خود تربيت نمايد.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 73

کلیدواژه‌ها امامت 1 امامت عامه شرایط امامت و ویژگیهای امام

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:اين امر (امامت) را به دوش نمى كشد مگر كسى كه اهل شكيبايى، بينش و آگاهى از سررشته امور باشد.

امام على عليه السلام:امام بايد انديشه اى خردورز، زبانى گويا و دلى خروشان در راه برپايى حق داشته باشد.

امام على عليه السلام:فرمان خدا را بر پا نمى دارد جز كسى كه [در اجراى حكم خدا]سازش نكند و همرنگ جماعت نشود و در پى طمع خويش نرود.

امام على عليه السلام:شرط ها و نشانه هاى اصلى ولايت امامى كه اطاعتش واجب مى باشد، اين است كه از خطا و لغزش و گناه عمدى و از همه گناهان، كوچك و بزرگ، مصون است، نه مى لغزد و نه اشتباه مى كند، به هيچ امر دين براندازى دل نمى بندد و هيچگاه عياشى و خوشگذرانى نمى كند، داناترين مردم به حلال و حرام خدا و واجبات و مستحبات و احكام اوست، از همه جهانيان بى نياز است و ديگران به او نيازمندند و بخشنده ترين و دليرترين مردمان است.

امام على عليه السلام:دانستيد كه نبايد مسؤوليت نواميس، جانها، غنايم، احكام و پيشوايى مسلمانان را به دست بخيل سپرد تا كه بر اموال آنان حريص گردد و نه به دست نادان كه با نادانى خود ايشان را گمراه كند و نه به دست جفاكار كه بر اثر جفا و بى وفايى اش از آنان ببُرد ابن ابى الحديد در شرح اين عبارت مى نويسد: چون مردم بر اثر ترس از حكمران بيرحم و ستمگر نيازها و مشكلاتشان را پيش او نمى برند. مرحوم فيض چنين ترجمه كرده است:. تا به ظلم و جور آنان را مستأصل و پريشان كند. ـ م. و نه به دست بى عدالت در تقسيم مالها تا به مردمى ببخشد و مردمى را محروم سازد مرحوم فيض اين عبارت را چنين ترجمه كرده است: و نه ترسنده از تغيير ايام تا با گروهى همراهى كرده ديگرى را خوار سازد ـ م. و نه به دست كسى كه در حكم كردن رشوه ستانَد تا حقوق مردم را پايمال كند و در رساندن حق به صاحبانش كوتاهى ورزد و نه به دست كسى كه فروگذار سنّت است تا امّت را به نابودى كشاند.

امام حسين عليه السلامـ در نامه اش به كوفيان ـنوشت: به جان خودم سوگند، امام و پيشوا كسى نيست مگر آن كه بر اساس كتاب خدا حكومت كند، عدل و داد را بر پا دارد، پايبند دين حق باشد و خود را وقف در راه خدا كند.

امام باقر عليه السلامـ در توضيح نشانه امام ـفرمود: حلال زادگى، پرورش نيكو، و نپرداختن به لهو و لعب.

امام رضا عليه السلامـ در بيان ويژگى امام ـفرمود: در امامت، توانمند و از سياست، آگاه است.