حدیث دربارهگناهانى كه آمرزيده نمى شود
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّ مِن عَزائمِ اللّهِ في الذِّكرِالحكيمِ. أ نّهُ لا يَنفَعُ عَبداً ـ وإن أجهَدَ نفسَهُ وأخلَصَ فِعلَهُ ـ أن يَخرُجَ مِنَ الدنيا لاقياً رَبَّهُ بِخَصلةٍ مِن هذهِ الخِصالِ لَم يَتُبْ مِنها: أن يُشرِكَ بِاللّهِ فيما افتَرَضَ علَيهِ مِن عبادَتِهِ، أو يَشفِيَ غَيظَهُ بهَلاكِ نَفْسٍ، أو يَعُرَّ بأمرٍ فَعَلَهُ غيرُهُ، أو يَستَنجِحَ حاجةً إلى الناسِ بإظهارِ بِدعَةٍ في دِينِهِ، أو يَلقَى الناسَ بَوَجهَينِ، أو يَمشِيَ فيهِم بِلِسانَينِ. ۱
امام على عليه السلام:از جمله حُكمهاى قطعى خدا در قرآن حكيم. اين است كه بنده چنانچه با يكى از اين اعمالْ خدايش را ملاقات كند و از آنها توبه نكرده باشد ـ هر چند [در انجام اعمال نيك] خود را به زحمت انداخته و عملش را خالص كرده باشد ـ سودى نمى برد: در عبادت خدا كه بر او واجب كرده است شرك ورزيده باشد، يا آتش خشم خويش را با كشتن كسى فرو نشانده باشد، يا كسى را به كارى ننگين متّهم ساخته باشد كه ديگرى آن را انجام داده است، يا براى رسيدن به خواسته خود از مردم، بدعتى در دين پديد آورده باشد، يا با مردم دو رو باشد و يا دو زبان باشد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 153.