نامه هاى معاويه به امام در باب خون عثمان

الكامل، مبرّد:معاويه به على عليه السلام نوشت: از معاوية بن صَخْر به على بن ابى طالب. امّا بعد؛ به جانم سوگند، اگر گروهى كه با تو بيعت كرده اند، در حالى بيعت كرده بودند كه تو از خون عثمان مبرّا باشى، تو [نيز] همانند ابو بكر و عمر و عثمان مى بودى؛ امّا تو مهاجران را بر عثمان شوراندى و انصار را از گِردش پراكندى. آن گاه، نادان از تو فرمان بُرد و ناتوان از تو نيرو گرفت. شاميان، از هر چيزى جز نبرد با تو سرباز مى زنند تا كُشندگان عثمان را به ايشان بسپارى، كه اگر چنين كنى، [گزينش خليفه با]شورايى از مسلمانان خواهد بود. به جانم سوگند، دليل تو برابرِ من، نه آن تواند بود كه برابرِ طلحه و زبير اقامه كردى؛ زيرا آن دو با تو بيعت كرده بودند، امّا من چنين نكردم. دليل تو برابر شاميان نيز همانند دليلت

وقعة صِفّينـ به نقل از ابو روق ـ: پيش از آن كه امير مؤمنان به صِفّين رهسپار شود، ابو مسلم خولانى در ميان گروهى از قاريان شام، نزد معاويه آمد. آنان به معاويه گفتند: اى معاويه! بر چه پايه با على عليه السلام مى جنگى، حال آن كه تو در همدمى [با پيامبر صلى الله عليه و آله]، هجرت، خويشاوندى [با پيامبر خدا] و پيشينه [ىِ مسلمانى]همانند او نيستى؟ گفت: من با اين ادّعا كه در همدمى، هجرت، خويشاوندى و پيشينه با على يكسانم، با وى نبرد نمى كنم. ليكن مرا از خويش خبر دهيد. آيا نمى دانيد عثمان مظلوم كشته شد؟ گفتند: چرا. گفت: پس كشندگان عثمان را به ما وا گذارَد تا به تلافىِ عثمان، آنان را بكشيم؛ و آن گاه، ميان ما و او جنگى نخواهد بود. گفتند: پس نامه اى براى وى بنويس تا يكى از ما برايش ببرد. آن گاه،

شرح نهج البلاغةـ در يادكردِ نامه اى كه معاويه به امام عليه السلام نوشت ـ: از معاوية بن ابى سفيان به على بن ابى طالب. امّا بعد؛ ما خاندان عبد مناف، همواره از يك چاه آب كشيده ايم و در يك خط مسابقه حركت كرده ايم، بى آن كه برخى از ما را بر ديگرى برترى باشد يا ايستاده ما را بر نشسته، افتخارى. سخن ما هماهنگ، پيوندمان فراگير، و سرايمان يكى بود. شرافتِ نَسَب، ما را به هم مى پيوست و كرامتِ نژاد، ما را در بر مى گرفت. نيرومندِ ما بر ناتوانمان مهر مى ورزيد و توانگرِ ما دلدارى بخشِ فقيرمان بود. دل هاى ما از كينه حسد خالى بود و جان هامان از ناپاكْ انديشه، پيراسته. همواره بر اين حال بوديم تا آن گاه كه تو در كار عموزاده خويش سستى ورزيدى و به او حسد بُردى و مردم را ضدّ او يارى كردى و سرانجام، وى در