اعتراف عمرو به حقانيّت امام على عليه السلام

1 حدیث
العُزلة عن عمرو بن دينار:أخبَرَني مَن سَمِعَ عَمرَو بنَ العاصِ ـ يَومَ صِفّينَ ـ يَقولُ لِابنِهِ عَبدِ اللّهِ: يا بُنَيَّ! اُنظُر أينَ تَرى عَلِيّا؟ قالَ: أراهُ في تِلكَ الكَتيبَةِ القَتماءِ، ذاتِ الرِّماحِ، عَلَيهِ عِمامَةٌ بَيضاءُ. قالَ: للّهِِ دَرُّ بَني عَمرِو بنِ مالِكٍ، لَئِن كانَ تَخَلُّفُهُم عَن هذَا الأَمرِ خَيرا كانَ خَيرا مَبرورا، ولَئِن كانَ ذَنبا كانَ ذَنبا مَغفورا. فَقالَ لَهُ ابنُهُ: أي أبَتِ! فَما يَمنَعُكَ إذ غَبَطتَهُم أن تَرجِعَ؟! فَقالَ: يا بُنَيَّ! إنَّ الشَّيخَ مِثلي إذا دَخَلَ فِي الأَمرِ لَم يَدَعهُ حَتّى يَحُكَّهُ. ۱
العزلةـ به نقل از عمرو بن دينار ـ: كسى كه در جنگ صفّين از عمرو بن عاص شنيده بود كه با پسرش سخن مى گفت، به من خبر داد كه او گفت: فرزندم! درست بنگر كه على را كجا مى بينى؟ گفت: او را در ميان سياهىِ گروه نيزه داران مى بينم كه دستارى سپيد بر سر دارد. عمرو گفت: آفرينِ خدا بر فرزندان عمرو بن مالك! اگر كناره گيرى آنان از اين نبرد، خير باشد، خيرى پُربار خواهد بود، و اگر گناه باشد، گناهى بخشوده است. فرزندش به وى گفت: پدر! تو كه بر حال آنان غبطه مى خورى، چه چيزى جلوىِ تو را مى گيرد كه باز گردى؟ گفت: فرزندم! شخص بزرگى مانند من، وقتى در كارى وارد شود، آن را رها نمى سازد تا كار را به انجام رسانَد.
۱.العزلة: ص 20 الرقم 20.