ناكام ماندن آخرين تلاش ها

الجمل:ابن عبّاس مى گويد: [به امير مؤمنان]گفتم: در انتظار چه هستى؟ به خدا سوگند، اين گروه، جز شمشير، چيزى به تو نخواهند داد. پس قبل از آن كه آنان بر تو يورش آورند، تو بر آنان حمله كن. فرمود: «از خداوند [در اين نبرد] كمك مى خواهيم». [ابن عبّاس مى گويد:] از جايم حركت نكرده بودم كه تيرهاى آنان، مانند ملخ هاى پراكنده به سويم باريد. گفتم: اى امير مؤمنان! نمى بينى اينان چه مى كنند؟ دستور ده تا آنان را عقب برانيم. فرمود: «[صبر مى كنم] تا اين كه بارِ ديگر نزد آنان عذرى داشته باشم». سپس فرمود: «كيست كه اين قرآن را بگيرد و آنان را بدان دعوت كند و كشته شود و من، بهشت را نزد خداوند برايش ضمانت كنم؟». كسى برنخاست، جز جوانى كه قبايى سفيد برتن داشت، كم سن و از قبيله عبد القيس بود و «مسلم» خوانده

المناقب، خوارزمىـ به نقل از مجزئه سدوسى ـ: چون دو لشكر (لشكر امير مؤمنان على و لشكر جمليان) رو در رو شدند، بصريان (لشكر جملْ) شروع به تيراندازى به سوى ياران على عليه السلام نمودند تا اين كه گروهى از آنان را از پاى در آوردند. مردم گفتند: اى امير مؤمنان! به راستى كه تيرهايشان ما را از پاى درآورد. از آنان چه انتظارى دارى؟ على عليه السلام فرمود: «بار خدايا! تو را شاهد مى گيرم كه جاى عذرى نگذاشتم و آنان را بيم دادم. پس تو براى من عليه آنان گواه باش». آن گاه، زره خواست و آن را بر تن كرد و شمشير به كمر بست و دستارش را بر سر بست و بر اَستر پيامبر صلى الله عليه و آله سوار شد و سپس، قرآنى خواست و آن را به دست گرفت و فرمود: «اى مردم! چه كسى اين قرآن را مى گيرد و اين گروه را بدان، فرا مى خواند؟».