حدیث دربارهامام ، سهم خود را از غنيمت ها بخشيد

مروج الذهب:قَبَضَ [عَلِيٌّ عليه السلام] ما كانَ في مُعَسكَرِهِم مِن سِلاحٍ ودابَّةٍ ومَتاعٍ وآلَةٍ وغَيرِ ذلِكَ، فَباعَهُ وقَسَّمَهُ بَينَ أصحابِهِ، وأخَذَ لِنَفسِهِ ـ كَما أخَذَ لِكُلِّ واحِدٍ مِمَّن مَعَهُ مِن أصحابِهِ وأهلِهِ ووُلدِهِ ـ خَمسَمِئَةِ دِرهَمٍ. فَأَتاهُ رَجُلٌ مِن أصحابِهِ فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ! إنّي لَم آخُذ شَيئا، وخَلَّفَني عَن الحُضورِ كَذا ـ وأدلى بِعُذرٍ ـ فَأَعطاهُ الخَمسَمِئَةِ الَّتي كانَت لَهُ. ۱

مروج الذهب:على عليه السلام آنچه از اسلحه، چارپا، اثاثيه و ابزار و ديگر چيزها در لشكرگاه جمليان يافت، برداشت و آنها را فروخت و ميان ياران خود تقسيم كرد و براى خود، پانصد درهم برداشت، چنان كه براى همه همراهانش، چه ياران و چه بستگان و فرزندان، چنين كرد. مردى از يارانش نزد وى آمد و گفت: اى اميرمؤمنان! من چيزى دريافت نكرده ام و فلان عذر، مرا از حضور [در هنگام گرفتن غنايم] باز داشت. [على عليه السلام] پانصد درهم خود را به وى بخشيد.

۱.مروج الذهب: ج 2 ص 380 وراجع الأخبار الطوال: ص 211.

کلیدواژه‌ها پس از پیروزی امام سهم خود را از غنیمت ها بخشید

احادیث دیگر این موضوع

الجمل:[على عليه السلام] پس از سخنرانى اش در ميان بصريان، از منبر پايين آمد. گروهى از يارانش را خواست و با آنان به سوى بيت المال رفت. به سوى قاريان فرستاد و آنان را فرا خواند و [نيز]نگهبانان را فرا خواند و دستور داد درهاى بيت المال را بازگشايند، و چون فراوانىِ اموال را ديد، [اين مصرع را]خواند: اين، دستچين من و بهترين آن است. ابن منظور مى گويد: در حديث آمده است كه امير مؤمنان على بن ابى طالب، وارد بيت المال شد و فرمود: «اى سرخى ها و اى سفيدى ها! سرخ باشيد و سفيد باشيد و جز مرا بفريبيد. اين دستچين من و بهترين آن است در حالى كه هر ميوه چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى خورد]». ابو عبيد مى گويد: اين، مَثَل است براى كسى كه بهترين چيزهايى را كه دارد، بر دوست خود ايثار مى كند و مراد على عليه السلام از اين سخن، آن بود كه خود را به ثروت مسلمانان آلوده نكرد و آنها را در جاى خود قرار داد (لسان العرب: ج 14 ص 155؛ مجمع الأمثال: ج 3 ص 488). آن گاه، اموال را ميان يارانش قسمت كرد و به هريك، شش هزار درهم رسيد. ياران او دوازده هزار نفر بودند. خود نيز مانند يكى از آنان سهم برداشت. در همين حال كه به تقسيم اموالْ سرگرم بودند، كسى آمد و گفت: اى امير مؤمنان! نام من از ديوان تو افتاده است و گرفتارى هايى كه تو ديدى، من نيز ديده ام. [على عليه السلام] سهم خود را به وى داد. ثورى از داوود بن ابى هند و او از ابو حرب بن ابو الأسود گزارش كرده است كه ابو حرب گفت: در بصره، امر شگفتى ديدم. چون طلحه و زبير به بصره رسيدند، نزد گروهى از بصريان فرستادند كه من هم داخل آنان بودم. با طلحه و زبير، وارد بيت المال شديم. چون اموال را ديدند، گفتند: اين است آنچه خدا و پيامبرش به ما وعده داده اند. آن گاه، اين آيه را تلاوت كردند: «خداوند، شما را به غنيمت هاى بسيار وعده داد كه دريافت مى كنيد و آن را براى شما تعجيل نمود» (تا آخر آيه) و گفتند: ما به اين اموال، از هركس سزاوارتريم. وقتى سرنوشت آن قومْ چنين شد، على بن ابى طالب عليه السلام ما را فرا خواند و با او وارد بيت المال شديم. وقتى اموال را ديد، يك دست را بر دست ديگر زد و فرمود: «اى [طلاهاى]زرد! اى [نقره هاى] سفيد! ديگرى را بفريبيد» و همه آنها را به طور مساوى ميان يارانش تقسيم نمود، جز پانصد درهم كه براى خود، كنار گذاشت. مردى نزد او آمد وگفت: نامِ من از ديوان تو افتاده است. فرمود: «پانصد درهم [من]را به وى دهيد». سپس فرمود: «سپاسْ خداوندى را كه چيزى از اين ثروت را به من نداد و آن را بر مسلمانان فراوان نمود».