ورود امام به بيت المال بصره
1 حدیث
الجمل:لَمّا خَرَجَ عُثمانُ بنُ حُنَيفٍ مِنَ البَصرَةِ، وعادَ طَلحَةُ وَالزُّبَيرُ إلى بَيتِ المالِ فَتَأَمَّلا ما فيهِ، فَلَمّا رَأَوا ما حَواهُ مِنَ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ قالوا: هذِهِ الغَنائِمُ الَّتي وَعَدنَا اللّهُ بِها، وأخبَرَنا أنَّهُ يُعَجِّلُها لَنا.
قالَ أبُو الأَسوَدِ: فَقَد سَمِعتُ هذا مِنهُما، ورَأَيتُ عَلِيّا عليه السلام بَعدَ ذلِكَ، وقَد دَخَلَ بَيتَ مالِ البَصرَةِ، فَلَمّا رَأى ما فيهِ قالَ: يا صَفراءُ ويا بَيضاءُ غُرّي غَيري! اَلمالُ يَعسوبُ ۱ الظَّلَمَةِ، وأنَا يَعسوبُ المُؤمِنينَ.
فَلا وَاللّهِ مَا التَفَتَ إلى ما فيهِ، ولا فَكَّرَ فيما رَآهُ مِنهُ، وما وَجَدتُهُ عِندَهُ إلّا كَالتُّرابِ هَواناً! فَعَجِبتُ مِنَ القَومِ ومِنهُ عليه السلام! فَقُلتُ: اُولئِكَ مِمَّن
الجمل:چون عثمان بن حُنَيف از بصره بيرون رفت و طلحه و زبير به بيت المال برگشتند و در برابر آنچه در آن بود، درنگ كردند، همين كه ميزان طلا و نقره اش را ديدند، گفتند: اينها، همان غنيمت هايى است كه خداوند، ما را به آنها وعده داده است و به ما خبر داده است كه آن را به زودى در اختيارمان مى نهد.
ابو الأسود مى گويد: اين سخن را از آنان شنيدم و پس از آن ماجرا، على عليه السلام را ديدم كه وارد بيت المال بصره شد. وقتى ثروت هاى آن را ديد، فرمود: «اى [طلاهاى]زرد! اى [نقره هاى]سفيد! ديگرى را بفريبيد. ثروت، مقتداى ستمگران است و من، پيشواى مؤمنان».
به خدا سوگند، نه بدانچه در آن جا بود، توجّهى كرد و نه در آنچه ديده بود، انديشيد؛ بلكه ثروت ها را نزد او چون خاكى بى ارزش يافتم. از آنان (طلحه و زبير) و از وى