فرمان عايشه بر كشتن عثمان بن حُنَيف
2 حدیث
الجمل:قالَ طَلحَةُ وَالزُّبَيرُ لِعائِشَةَ [بَعدَما أخَذا عُثمانَ بنَ حُنَيفٍ]: ما تَأمُرينَ في عُثمانَ؟ فَإِنَّهُ لِما بِهِ.
فَقالَت: اُقتُلوهُ قَتَلَهُ اللّهُ! وكانَت عِندَهَا امرَأَةٌ مِن أهلِ البَصرَةِ فَقالَت لَها: يا اُمّاه! أينَ يُذهَبُ بِكِ؟! أ تَأمُرينَ بِقَتلِ عُثمانَ بنِ حُنَيفٍ، وأخوهُ سَهلٌ خَليفَةٌ عَلَى المَدينَةِ، ومَكانُهُ مِنَ الأَوسِ وَالخَزرَجِ ما قَد عَلِمتِ! وَاللّهِ، لَئِن فَعَلتِ ذلِكَ لَتَكونَنَّ لَهُ صَولَةٌ بِالمَدينَةِ يُقتَلُ فيها ذَراري قُرَيشٍ.
فَنابَ إلى عائِشَةَ رَأيُها وقالَت: لا تَقتُلوهُ، ولكِنِ احبِسوهُ وضَيِّقوا عَلَيهِ حَتّى أرى رَأيي.
فَحُبِسَ أيّاما، ثُمَّ بَدا لَهُم في حَبسِهِ، وخافوا مِن أخيهِ أن يَحبِسَ مَشايِخَهُم بِالمَدينَةِ ويوقِعَ
الجمل:[پس از دستگيرى عثمان بن حنيف،] طلحه و زبير به عايشه گفتند: درباره عثمان با اين مواضعش، چه دستور مى دهى؟
عايشه گفت: خدا او را بِكُشد! بكشيدش.
در اين حال، زنى بصرى نزد وى بود و گفت: اى مادر! تو را به كجا مى برند؟ آيا فرمان قتل عثمان بن حنيف را صادر مى كنى با اين كه برادرش سهل، فرماندار مدينه است و مى دانى كه وى در ميان اوس و خزرج، چه جايگاهى دارد؟ به خدا سوگند، اگر چنين كنى، سهل را در مدينه ابهّتى است كه ذرّيه قريش را برمى اندازد.
عايشه از تصميم خود بازگشت و گفت: او را مكشيد؛ ولى به زندانش افكنيد و بر او سخت بگيريد تا نظر خود را اعلام دارم.
عثمان بن حنيف، چند روزى در زندان بود؛ ولى از آن هم منصرف شدند و ترسيدند برادرش بزرگان آنان را در مدينه به زندان افكَنَد و بر آنان يورش
۱.الجمل: ص 284.
تاريخ الطبري عن سهل بن سعد:لَمّا أخَذوا عُثمانَ بنَ حُنَيفٍ، أرسَلوا أبانَ بنَ عُثمانَ إلى عائِشَةَ يَستَشيرونَها في أمرِهِ، قالَت: اُقتُلوهُ! فَقالَت لَهَا امرَأَةٌ: نَشَدتُكِ بِاللّهِ يا اُمَّ المُؤمِنينَ في عُثمانَ وصُحبَتِهِ لِرَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله! قالَت: رُدّوا أبانا، فَرَدّوهُ.
فَقالَت: اِحبِسوهُ ولا تَقتُلوهُ، قالَ: لَو عَلِمتُ أنَّكِ تَدعيني لِهذا لَم أرجِع!
فَقالَ لَهُم مُجاشِعُ بنُ مَسعودٍ: اِضرِبوهُ وَانتِفوا شَعرَ لِحيَتِهِ. فَضَربوهُ أربَعينَ سَوطا، ونَتَفوا شَعرَ لِحَيتِهِ ورَأسِهِ وحاجِبَيهِ وأشفارَ عَينَيهِ، وحَبَسوهُ. ۱
تاريخ الطبرىـ به نقل از سهل بن سعد ـ: چون عثمان بن حنيف را گرفتند، اَبان بن عثمان [بن عفّان]را جهت نظرخواهى به سوى عايشه فرستادند. عايشه گفت: او را بِكُشيد.
زنى بدو گفت: اى مادر مؤمنان! درباره عثمان بن حنيف كه صحابى پيامبر خدا بوده است، تو را به خدا سوگند مى دهم!
عايشه گفت: ابان را بازگردانيد.
او را بازگرداندند. سپس گفت: عثمان بن حنيف را به زندان افكنيد و او را مكشيد.
ابان گفت: اگر مى دانستم مرا بدين جهت فرا خوانده اى، برنمى گشتم.
مُجاشع بن مسعود به آشوبگران گفت: او را كتك بزنيد و موهاى ريش او بِكَنيد.
آنان نيز چهل تازيانه بر او زدند و موهاى سر و صورت و ابروها و پلك هاى چشمش را كَندند و به زندانش انداختند.
۱.تاريخ الطبري: ج 4 ص 468، الكامل في التاريخ: ج 2 ص 319 نحوه.