نامه امام به كوفيان
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام ـ في كِتابِهِ إلى أهلِ الكوفَةِ ـ:بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، مِن عَلِيٍّ أميرِ المُؤمِنينَ إلى أهلِ الكوفَةِ: سَلامٌ عَلَيكُم، فَإِنّي أحمَدُ اللّهَ إلَيكُمُ الَّذي لا إلهَ إلّا هُوَ، أمّا بَعدُ؛ فَإِنَّ اللّهَ حَكَمٌ عَدلٌ «لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنفُسِهِمْ وَ إِذَآ أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ وَ مَا لَهُم مِّن دُونِهِ مِن وَالٍ» . ۱
وإنّي اُخبِرُكُم عَنّا، وعَمَّن سِرنا إلَيهِ مِن جُموعِ أهلِ البَصرَةِ، ومَن سارَ إلَيهِ مِن قُرَيشٍ وغَيرِهِم مَعَ طَلحَةَ وَالزُّبَيرِ بَعدَ نَكِثِهما صَفقَةَ أيمانِهِما.
فَنَهَضتُ مِنَ المَدينَةِ حينَ انتَهى إلَيَّ خَبَرُهُم، وما صَنَعوهُ بِعامِلي عُثمانَ بنِ حُنيَفٍ
امام على عليه السلامـ در نامه اش به كوفيان ـ: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از على اميرمؤمنان به مردم كوفه. سلام عليكم! همانا خداوندى را سپاس مى گويم كه جز او خدايى نيست. امّا بعد؛ به راستى كه خداوند، حاكم عادل است. «[خداوند]سرنوشت هيچ قومى را تغيير نمى دهد، مگر آن كه آنان، آنچه را در خودشان است، تغيير دهند و چون خدا براى قومى [به خاطر اعمالشان]اراده بدى كند، هيچ چيز مانع آن نيست و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود» .
همانا شما را از خودمان خبر مى دهم و نيز از كسانى كه به سوى آنان رفتيم، يعنى جمعيّت بصريان و كسانى از قريش و ساير قبيله ها كه به همراه طلحه و زبير به بصره آمدند، پس از آن كه آن دو عهد خود را شكستند.
هنگامى كه اخبار آنان و رفتارى كه با كارگزارم عثمان بن حُنَيف داشتند،