پرهيزاندن از دشنام

2 حدیث
وقعة صفّين عن عبد اللّه بن شريك:خَرَجَ حُجرُ بنُ عَدِيٍّ وعَمرُو بنُ الحَمِقِ يُظهِرانِ البَراءَةَ وَاللَّعنَ مِن أهلِ الشّامِ، فَأَرسَلَ إلَيهِما عَلِيٌّ: أن كُفّا عَمّا يَبلُغُني عَنكُما. فَأَتَياهُ فَقالا: يا أميرَ المُؤمِنينَ، أ لَسنا مُحِقّينَ؟ قالَ: بَلى. قالا: أ وَلَيسوا مُبطِلينَ؟ قالَ: بَلى. قالا: فَلِمَ مَنَعتَنا مِن شَتمِهِم؟ قالَ: كَرِهتُ لَكُم أن تَكونوا لَعّانينَ شَتّامينَ، تَشتِمونَ وتَتَبَرَّؤونَ، ولكِن لَو وَصَفتُم مَساوِئَ أعمالِهِم فَقُلتُم: مِن سيرَتِهِم كَذا وكَذا، ومِن عَمَلِهِم كَذا وكَذا، كانَ أصوَبَ فِي القَولِ، وأبلَغَ في العُذرِ. ولَو قُلتُم مَكانَ لَعنِكُم إيّاهُم وبَراءَتِكُم مِنهُمُ: اللّهُمَّ احقِن دِماءَنا ودِماءَهُم، وأصلِح ذاتَ بَينِنا

وقعة صفينـ به نقل از عبد اللّه بن شريك ـ: حجربن عدى و عمرو بن حمق بيرون شدند، در حالى كه برائت و لعن بر شاميان را آشكار مى كردند. على عليه السلام به آنان پيغام داد كه از آنچه به من خبر رسيده، خوددارى كنيد. آن دو نزد على عليه السلام آمدند و گفتند: اى اميرمؤمنان! مگر ما برحق نيستيم؟ فرمود: «چرا». گفتند: مگر آنان بر باطل نيستند؟ فرمود: «چرا». گفتند: پس چرا ما را از دشنام دادن آنان، باز داشتى؟ فرمود: «دوست نداشتم شما جزو لعن كننده ها و دشنام دهنده ها باشيد كه دشنام بدهيد و برائت بجوييد؛ امّا اگر بدى هاى رفتارى آنان را بازگو مى كرديد ومى گفتيد: روش آنان چنين است و رفتارشان چنان است، به سخن حق، نزديك تر بود و در عذرآورى، رساتر؛ و اگر به جاى لعن آنان و برائت جُستن از آنها مى گفتيد: بار

۱.وقعة صفّين: ص 103، بحار الأنوار: ج 32 ص 399 ح 369 ـ 373 وراجع نهج البلاغة: الخطبة 206 والأخبار الطوال: ص 165.
عنه عليه السلام:لا تَشِن ۱ عَدُوَّكَ وإن شانَكَ. ۲
امام على عليه السلام:از دشمنت عيبجويى مكن، گرچه او از تو عيبجويى كند.
۱.الشَّيْن: العَيْب (لسان العرب: ج 13 ص 244 «شين»).
۲.غرر الحكم: ح 10418.