دعوت طلحه و زبير از عايشه براى قيام

الجمل:وقتى طـلحه و زبير از وضعيت عايشه و مردمْ باخبر شدند، براى پيوستن به وى و كمك به رويايى با امير مؤمنان، تلاش كردند. از اين رو بود كه از امير مؤمنان براى سفر عمره، اجازه خواستند و به سوى مكّه راه افتادند، در حالى كه جامه اطاعت از تن به درآورده، از توده مسلمانان، جدا مى شدند. [طلحه و زبير،] وقتى با همراهان خود، از جمله فرزندان و نزديكان و خواصّ خود به مكّه وارد شدند، طواف عمره به جاى آوردند و سعى ميان صفا و مروه كردند. سپس عبد اللّه بن زبير را نزد عايشه فرستادند و به وى گفتند: نزد خاله ات برو، از سوى ما به وى اهداى سلام كن و به او بگو: به راستى كه طلحه و زبير، بر تو درود مى فرستند و مى گويند: امير مؤمنان، عثمان، مظلومانه كشته شد و على بن ابى طالب، كار مردم را از دستشان رُبود و به يارى