حدیث دربارهعبد اللّه بن عمر

الاستيعاب عن عبد اللّه بن عمر:ما آسى عَلى شَيءٍ إلّا أنّي لَم اُقاتِل مَعَ عَلِيٍّ رضى الله عنهالفِئَةَ الباغِيَةَ! ۱
الاستيعابـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: بر چيزى تأسّف نمى خورم، جز آن كه به همراه على عليه السلام با گروه سركش (باغى)، پيكار نكردم.
۱.الاستيعاب: ج 3 ص 83 الرقم 1630، اُسد الغابة: ج 4 ص 109 الرقم 3789؛ علل الشرائع: ص 222 نحوه.

احادیث دیگر این موضوع

۱
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از زُهْرى ـ: حمزة بن عبد اللّه بن عمر به من خبر داد كه با عبد اللّه بن عمر نشسته بودم كه مردى عراقى نزد عبد اللّه بن عمر آمد و گفت: اى ابو عبد الرحمان! به خدا سوگند كه من، حقيقتا خيلى مشتاق بودم كه به تو اقتدا كنم و به هنگام اختلاف مردم، پيرو تو باشم و تا آن جا كه بتوانم، از آشوب ها كناره گيرم. من آيه اى از آيات محكم آيات محكم، آن دسته از آيات قرآن است كه در تطبيق آنها بر مصاديقشان جاى ترديدى نيست. (م) قرآن را تلاوت مى كنم كه قلبم را مى فشُرَد. مرا از آن با خبر كن. آيا اين سخن خداوند عز و جل چه معنايى دارد: «و اگر دو طايفه از مؤمنان با هم بجنگند، ميان آن دو را اصلاح دهيد، و اگر [باز] يكى از آن دو بر ديگرى تعدّى كرد، با آن [طايفه اى]كه تعدّى مى كند، بجنگيد تا به فرمان خدا بازگردد. پس اگر باز گشت، ميان آنها را دادگرانه سازش دهيد و عدالت كنيد كه خدا دادگران را دوست مى دارد» ؟ از معناى اين آيه مرا خبر ده. عبد اللّه گفت: تو را با اين آيه چه كار؟ از نزد من برو. آن مرد، باز گشت تا سايه او نيز از چشم ما پنهان شد و [آن گاه] عبد اللّه بن عمر، رو به ما كرد و گفت: در خودم نسبت به اين آيه چيزى نديدم، جز اين كه مى بينم من با اين گروه سركش (باغى)، آن گونه كه خداوند عز و جل مرا بدان فرمان داده بود، پيكار نكردم.