حدیث دربارهمنزلت عمر در نزد ابو بكر
تاريخ دمشق عن نافع:إنَّ أبا بَكرٍ أقطَعَ الأَقرَعَ بنَ حابِسٍ وَالزِّبرِقانِ قَطيعَةً وكَتَبَ لَهُما كِتابا. فَقالَ لَهُما عُثمانُ: أشهِدا عُمَرَ؛ فَإِنَّهُ حِرزُكُما وهُوَ الخَليفَةُ بَعدَهُ. قالَ: فَأَتَيا عُمَرَ، فَقالَ لَهُما: مَن كَتَبَ لَكُما هذَا الكِتابَ؟ قالا: أبو بَكرٍ. قالَ: لا وَاللّهِ ولا كَرامَةَ! وَاللّهِ، لَيُفلَقَنَّ وُجوهُ المُسلِمينَ بِالسُّيوفِ وَالحِجارَةِ ثُمَّ تَكونُ لَكُما هذا! قالَ: فَتَفَلَ فيهِ فَمَحاهُ. فَأَتَيا أبا بَكرٍ فَقالا: ما نَدري أنتَ الخَليفَةُ أم عُمَرُ! قالَ: ثُمَّ أخبَراهُ، فَقالَ: فَإِنَّا لا نُجيزُ إلّا ما أجازَهُ عُمَرُ. ۱
تاريخ دمشقـ به نقل از نافع ـ: ابو بكر به اقرع بن حابس و زِبْرِقان، دو قطعه زمين بخشيد و نوشته اى هم برايشان نوشت.
عثمان به آن دو گفت: عمر را گواه بگيريد كه او حافظ شما و خليفه بعدى است. پس، نزد عمر آمدند و او به آنها گفت: چه كسى اين نوشته را براى شما نوشته است؟
گفتند: ابو بكر.
گفت: نه. به خدا سوگند [كه كار درستى نيست] و اين كار، بزرگوارى و كرامت نيست. به خدا سوگند، [نمى توان پذيرفت كه] صورت هاى مسلمانان، با شمشير و سنگ، شكاف بردارد، آن گاه، اين [زمين]براى شما باشد! پس، آب دهان بر آن انداخت و نوشته را محو كرد.
آن دو نزد ابو بكر آمدند و گفتند: ما نمى دانيم كه تو خليفه اى يا عمر! سپس ماجرا را باز گفتند.
ابو بكر گفت: ما چيزى را جز آنچه عمر اجازه دهد، اجازه نمى دهيم.
۱.تاريخ دمشق: ج 9 ص 196 و ص 194 نحوه وفيه «فقال: أنت الأمير أم عمر؟ فقال: عمر، غير أنّ الطاعة لي فسكت» بدل «ما ندري أنت الخليفة.» و ص 196 نحوه وفيه «فقال أبو بكر: قد كنت قلت لك إنّك أقوى على هذا الأمر منّي ولكنّك غلبتني»، كنز العمّال: ج 12 ص 583 ح 35813.