ثروت عبد الرحمان بن عوف
5 حدیث
تاريخ المدينة عن عثمانـ لِعَبدِ الرَّحمنِ بنِ عَوفٍ ـ: يا أبا مُحَمَّدٍ، فَهَل وَلَّيتَني هذَا الأَمرَ يَومَ وَلَّيتَهُ وأنتَ تَقدِرُ عَلى أن تَصرِفَ ذلِكَ إلى نَفسِكَ، أو تُوَلِّيَهُ مَن بَدا لَكَ، وفِي القَومِ مَن هُوَ أمَسُّ بِكَ يَومَئِذٍ رَحِما مِنّي إلّا رَجاءَ الصِّلَةِ والإِحسانِ فيما بَيني وبَينَكَ!! ۱
تاريخ المدينةـ به نقل از عثمان، خطاب به عبد الرحمان بن عوف ـ: اى ابو محمّد! آيا آن روز كه [در شورا]عهده دار كار بودى و حكومت را به من سپردى، جز از سرِ خويشى و اميد به صله و احسان من بود، در حالى كه مى توانستى آن را براى خود كنى، يا به هر كس كه مى خواستى بسپارى، كه در ميان اعضاى شورا كسانى نزديك تر از من به تو بودند؟
۱.تاريخ المدينة: ج 3 ص 1028.
مروج الذهبـ في ذِكرِ ثَروَةِ عَبدِ الرَّحمنِ بنِ عَوفٍ الزُّهرِيِّ ـ: اِبتَنى دارَهُ، ووَسَّعَها، وكانَ عَلى مَربَطِهِ مِئَةُ فَرَسٍ، ولَهُ ألفُ بَعيرٍ، وعَشرَةُ آلافِ شاةٍ مِنَ الغَنَمِ، وبَلَغَ بَعدَ وَفاتِهِ رُبُعُ ثَمَنِ مالِهِ أربَعَةً وثَمانينَ ألفا. ۱
مروج الذهبـ در يادكردِ ثروت عبد الرحمان بن عوف زُهْرى ـ: خانه اش را ساخت و آن را توسعه داد و صد اسب در اصطبلش بود و هزار شتر و ده هزار گوسفند داشت. پس از مردنش، يك چهارم از يك هشتم دارايى اش [يعنى سهم هر يك از همسرانش]، هشتاد و چهار هزار [دينار] شد.
۱.مروج الذهب: ج 2 ص 342.
تاريخ المدينة عن عبد اللّه بن الصامتـ في خَبرِ دُخولِ أبي ذَرٍّ عَلى عُثمانَ ـ: دَخَلَ عَلَيهِ وهُوَ يَقسِمُ مالَ عَبدِ الرَّحمنِ بنِ عَوفٍ بَينَ وَرَثَتِهِ، وعِندَهُ كَعبٌ، فَأَقبَلَ عُثمانُ. فَقالَ: يا أبا إسحاقَ، ما تَقولُ في رَجُلٍ جَمَعَ هذَا المالَ فَكانَ يَتَصَدَّقُ مِنهُ، ويَحمِلُ فِي السَّبيلِ، ويَصِلُ الرَّحِمَ؟ فَقالَ: إنّي لَأَرجو لَهُ خَيرا.
فَغَضِبَ أبو ذَرٍّ، ورَفَعَ عَلَيهِ العَصى، وقالَ: ما يُدريكَ يَابنَ اليَهودِيَّةِ!! لَيَوَدَّنَ صاحِبُ هذَا المالِ يَومَ القِيامَةِ أن لَو كانَ عَقارِبُ تَلسَعُ السُّوَيداءَ مِن قَلبِهِ. ۱
تاريخ المدينةـ به نقل از عبد اللّه بن صامت، در بيان ورود ابو ذر بر عثمان ـ: [ابو ذر]بر عثمان وارد شد، در حالى كه دارايى عبد الرحمان بن عوف را ميان وارثانش قسمت مى كرد و كعب، نزدش بود.
عثمان [به كعب]رو كرد و گفت: اى ابو اسحاق! درباره مردى كه اين دارايى را گرد آورد و از آن صدقه مى داد و در راه خدا خرج مى كرد و با آن، صله رحم مى نمود، چه مى گويى؟
كعب گفت: برايش اميد خير دارم!
ابو ذر خشمناك شد و عصايش را بر او بلند كرد و گفت: چه مى دانى، اى پسر زن يهود؟ در روز قيامت، دارنده اين دارايى دوست مى دارد كه [به جاى اينها]عقرب هايى داشت كه درون قلب او را مى گزيدند.
۱.تاريخ المدينة: ج 3 ص 1036، سير أعلام النبلاء: ج 2 ص 67 الرقم 10، حلية الأولياء: ج 1 ص 160.
الطبقات الكبرىـ به نقل از عثمان بن شريد ـ: عبد الرحمان بن عوف در [منطقه]بقيع، هزار شتر و سه هزار گوسفند بر جاى نهاد و [نيز]صد اسب كه در بقيع مى چريدند.
او در جُرْف ۳ با بيست شترِ آبكشى زراعت مى كرد و خوراك سال خانواده اش را از آن در مى آورد.
الطبقات الكبرىـ به نقل از محمّد ـ: عبد الرحمان بن عوف وفات يافت و در ميان آنچه بر جاى نهاد، [آن قدر]طلا بود كه با تبر شكسته مى شد، تا آن جا كه دستان مردان، تاول زد. او چهار زن بر جاى گذاشت كه سهم يك زن از يك هشتم آن مال، هشتاد هزار [دينار] شد.