رو آوردن مردم براى بيعت

امام على عليه السلامـ در توصيف بيعت خود ـ: به سانِ شتران كه به بچّه هاى تازه متولّد شده شان روى مى آورند، به من رو آورديد، در حالى كه مى گفتيد: «بيعت، بيعت!». دست خود را بستم، و شما آن را باز كرديد. دست خود را وا گرفتم، و شما آن را [به سوى خود] كشيديد.

امام على عليه السلامـ در توصيف مردم به هنگام بيعت ـ: چيزى مرا به هراس نينداخت، جز آن كه مردم، همچون يال كفتار به دورم ريخته، از هر سو به من هجوم آوردند، چنان كه حسنْ و حسين، در زير پاها لگدمال شدند، پهلوهايم آزرده شد و مانند گلّه گوسفند، مرا در ميان گرفتند.

امام على عليه السلامـ در گزارش بيعت ۳ ـ: به سان شتران تشنه كه به آبخور رسند در حالى كه چوپان، آنها را رها ساخته و مهارشان را گشوده، گرد من ازدحام نمودند، به گونه اى كه گمان بردم كُشنده من اند يا اين كه برخى از آنان، كشنده برخى ديگر، در حضور من اند.

امام على عليه السلامـ به هنگام گزارش بيعت شكنى طلحه و زبير ـ: نزد من آمديد و گفتيد: با ما بيعت كن. گفتم: چنين نكنم. گفتيد: آرى؟ گفتم: نه؛ و دست خود را جمع كردم، و شما دستانم را گشوديد، و دست خود را پس كشيدم، و شما آن را كشيديد. گرد من ازدحام نموديد، چونان شتران تشنه كه بر آبخور وارد شوند، به گونه اى كه گمان بردم كُشنده من هستيد و برخى از شما كُشنده ديگرى هستيد. آن گاه دست خود را گشودم و با اختيار، با من بيعت كرديد و در آغاز، طلحه و زبير، از روى ميل و اراده، و نه اجبار، با من بيعت كردند.

امام على عليه السلامـ در گزارش بيعت خود ـ: دستم را گشوديد و من آن را بستم، و شما آن را كشيديد و من جمع كردم. آن گاه، مانند شتران تشنه كه به آبخورها وارد شوند، گرد من ازدحام نموديد، به گونه اى كه كفش از پايم در آمد و عبا از دوشم افتاد و ناتوانان، لگدمال شدند. شادمانى مردم از بيعت با من، بدان پايه رسيد كه خردسالان، شادمان شدند، بزرگ سالان، لرزان لرزان، و ناتوانان، به سختى بدان جا روان شدند، و دخترانِ نورسيده [براى ديدن منظره]حجاب از چهره برگرفتند.

وقعة صفّينـ به نقل از خفاف بن عبداللّه ـ: مردم براى بيعت با على عليه السلام، مانند پروانگان، گرد او ازدحام نمودند، تا آن جا كه كفش ها ناپديد شد، عباها از دوش افتاد، و پيرمردها لگدمال شدند.