حدیث دربارهشفاعت در روز قيامت

عنه صلى الله عليه و آله:إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ جَمَعَ اللّهُ الأَوَّلينَ وَالآخِرينَ، ثُمَّ أمَرَ مُنادِيا يُنادي: ألا لِيَقُم أهلُ المَعروفِ فِي الدُّنيا. فَيَقومونَ حَتّى يَقِفوا بَينَ يَدَيِ اللّهِ، فَيَقولُ اللّهُ: أنتُم أهلُ المَعروفِ فِي الدُّنيا؟ فَيَقولونَ: نَعَم. فَيَقولُ: وأنتُم أهلُ المَعروفِ فِي الآخِرَةِ؛ فَقوموا مَعَ الأَنبِياءِ وَالرُّسُلِ فَاشفَعوا لِمَن أحبَبتُم فَأَدخِلوهُ الجَنَّةَ حَتّى تُدخِلوا عَلَيهِمُ المَعروفَ فِي الآخِرَةِ كَما أدخَلتُم عَلَيهِمُ المَعروفَ فِي الدُّنيا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، خداوند، همه اوّلين و آخرين را فراهم مى آورد. سپس به منادى فرمان مى دهد كه ندا دهد: «نيكوكارانِ در دنيا برخيزند!». آنان برمى خيزند تا آن كه در پيشگاه خدا مى ايستند. خداوند مى فرمايد: «شما، نيكوكارانِ دنياييد؟». مى گويند: آرى. [خداوند] مى فرمايد: «شما، نيكوكاران آخرت نيز هستيد. پس همراه پيامبران و فرستادگان بايستيد و از هر كه مى خواهيد، شفاعت كنيد و او را به بهشت وارد كنيد، تا در آخرت بر آنان نيكى كنيد، همچنان كه در دنيا بر آنان نيكى كرديد».

۱.الدرّ المنثور: 4 / 236 نقلاً عن ابن مردويه عن ابن عبّاس.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر آثار نیکی +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره اين آيه: «تا خداوند، پاداش كامل به آنان بدهد و از نعمت خويش، بر آنان بيفزايد» ـ: آنان را وارد بهشت مى كند. «از فضل خويش بر آنان بيفزايد» ، شفاعت است، براى كسى كه شفاعت برايش حتمى شده است در حقّ كسى كه در دنيا به وى نيكى كرده باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز قيامت شود، بهشتيان در صف هايى، و دوزخيان نيز در صف هايى فراهم آيند. فردى از صف هاى دوزخيان به شخصى از صف هاى بهشتيان مى نگرد و مى گويد: فلانى! آيا آن روز را كه در دنيا به تو نيكى كردم، به ياد نمى آورى؟ پس، آن بهشتى دست او را مى گيرد و مى گويد: خداوندا! اين شخص، در دنيا به من نيكى كرده است. به به او گويند: «دست او را بگير و به سبب رحمت الهى، او را وارد بهشت كن».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا فرمود: «براى بينوايان هم، دولتى و نوبتِ گشايشى است». گفتند: دولت آنان چيست، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «چون روز قيامت شود، به آنان گويند: بنگريد، هر كس را كه در راه خدا به شما طعام يا پوشاكى داده و يا سيرابتان كرده است، به بهشت ببريد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روز قيامت منادى ندا مى دهد: «تهيدستان امّت محمّد صلى الله عليه و آلهكجايند؟». آنان برمى خيزند و در صف هاى قيامت به صف مى شوند. [به آنان گفته مى شود:] «آگاه باشيد! هر كس يك نوبت سيرتان كرده، يا سيرابتان ساخته و يا شما را با جامه اى كهنه يا نو پوشانده است، دستش را بگيريد و او را به بهشت وارد كنيد». پيوسته، كسى به همراهش آويخته است و مى گويد: اى پروردگار جهانيان! اين، سيرابم كرده است. ديگرى مى گويد: اين، مرا پوشانده است. پس هيچ تهيدستى از تهيدستان امّت محمّد، چه كوچك و چه بزرگ، نمى ماند، مگر آن كه خداى متعال، همه را وارد بهشت مى كند.

امام باقر عليه السلام:چون روز قيامت شود، خداى متعال به منادى فرمان مى دهد كه پيش روىِ خداوند ندا دهد: «. به چهره هاى مردم بنگريد؛ هر كس به شما نيكى كرده است، دست او را گرفته، وارد بهشتش كنيد».

امام صادق عليه السلام:چون روز قيامت شود، خداوند به منادى فرمان مى دهد تا ندا دهد: «تهيدستان كجايند؟.». سپس به آنان مى فرمايد: «بنگريد و چهره هاى مردم را وارسى كنيد. پس هر كه به شما نيكى كرده است، دستش را گرفته، وارد بهشتش كنيد».

امام صادق عليه السلام:هر كس به خاطر رضاى الهى، در راه رفع نياز برادرش گام بردارد، خداوند براى او هزار هزار حسنه مى نويسد و نيز، خويشاوندان و همسايگان و برادران و آشنايان او را و هر كه را به او در دنيا نيكى كرده است، مى بخشايد. پس چون روز قيامت شود، به او گفته مى شود: «وارد آتش شو و هر كس را در آن يافتى كه در دنيا به تو نيكى كرده است، به اذن خدا بيرون آور، مگر آن كه ناصبى ناصبى، كسى است كه با اهل بيت عليهم السلامدشمنى كند. باشد».

امام صادق عليه السلام:در روز قيامت، به مؤمنِ از شما كسى مى گذرد كه در دنيا به او نيكى كرده است، در حالى كه خداوند دستور داده او را به آتش افكنند و فرشته او را مى برد. آن شخص به آن مؤمن مى گويد: فلانى! نجاتم بده [كه] من در دنيا به تو خوبى مى كردم و نياز تو را كه از من مى خواستى، برمى آوردم. آيا ممكن است كه امروز جبران كنى؟ مؤمن، به آن فرشته اى كه مأمورِ بر آن شخص است، مى گويد: «رهايش كن». خداوند، سخن آن مؤمن را مى شنود [و] به آن فرشته مى فرمايد كه گفته مؤمن را اجرا كند و او هم آن شخص را رها مى كند.