حدیث دربارهتفسير حسنه

تفسير القمّىـ به نقل از ائمّه اطهار عليهم السلام ـ: حَسَنات (چيزهاى خوب و خوشايند) در كتاب خدا دو گونه اند. سيّئات (چيزهاى بد و ناخوشايند) نيز دو گونه اند. از جمله حسناتى كه خداوند از آنها ياد كرده است، عبارت اند از: تندرستى، سلامت، امنيّت، توانگرى، و روزى، كه خداوند، اينها را «حسنات» ناميده است. مقصود از سيّئه در آيه: «اگر به آنان سيّئه اى برسد» : بيمارى، بيمارى، هراس، گرسنگى و سختى است. «به موسى و همراهانش فال بد مى زنند» ، يعنى او را شوم مى دانند. مقصود از گونه دوم حسنات، كارهاى بندگان است، [در] اين سخن خداوند كه: «هر كس حسنه اى (كار نيكى) آوَرَد، ده برابر پاداش دارد» . و مانند آن، بسيار است. سيّئات نيز دو گونه اند. از جمله سيّئات: ترس (ناامنى)، گرسنگى، سختى ـ و اين همان است كه در آيه: «اگر به آنان سيئه اى برسد، به موسى و همراهانش فال بد مى زنند» گفتيم ـ و كيفرهاى گناهان هستند كه خداوند، اينها را «سيّئات» ناميده است. مقصود از گونه دوم سيّئات، كارهاى بد بندگان است كه به سبب آنها كيفر مى شوند، [در] اين سخن خداوند كه: «آنانى كه سيئه اى آوَرَند، چهره هايشان در آتش دوزخ افكنده مى شود» و اين سخن كه: «هر حسنه اى به تو رسد، از خداست و هر سيئه اى به تو رسد، از خود توست» ؛ يعنى هر گناهى كه انجام دادى و در دنيا يا آخرت به كيفر آن رسيدى، از خود تو و به سبب كارهاى خود توست؛ چرا كه دست دزد را مى بُرند، زناكار را شلاق مى زنند و يا سنگسار مى كنند، و قاتل را مى كشند. خداوند متعال، آفت ها و بيم و سختى و كيفرهاى گناهان را، همه اينها را «سَيِّئه (بد و ناخوشايند)» ناميده و فرموده است: «و هر سيئه اى به تو رسد، از خود توست» و به سبب كارهاى توست، و اين سخن كه: «بگو، همه از سوى خداست» ؛ يعنى: تندرستى، عافيت، وسعت رزق و سيّئات (كه كيفر گناهان هستند)، همه از سوى خداى اند.