حدیث دربارهآنچه با آن، خير دنيا و آخرت به دست مى آيد

العالم عليه السلام:وَاللّهِ ما اُعطِيَ مُؤمِنٌ قَطُّ خَيرَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ إلاّ بِحُسنِ ظَنِّهِ بِاللّهِ ورَجائِهِ لَهُ، وحُسنِ خُلُقِهِ، وَالكَفِّ عَنِ اغتِيابِ المُؤمِنينَ. وَاللّهُ تَعالى لا يُعَذِّبُ عَبدا بَعدَ التَّوبَةِ وَالاِستِغفارِ إلاّ بِسوءِ ظَنِّهِ، وتَقصيرِهِ في رَجائِهِ اللّهَ عز و جل، وسوءِ خُلُقِهِ، وَاغتِيابِهِ لِلمُؤمِنينَ. ولَيسَ يَحسُنُ ظَنُّ عَبدٍ مُؤمِنٍ بِاللّهِ عز و جل إلاّ كانَ اللّهُ عِندَ ظَنِّهِ؛ لِأَنَّ اللّهَ تَعالى كَريمٌ يَستَحيي أن يُخلِفَ ظَنَّ عَبدِهِ ورَجاءَهُ. فَأَحسِنُوا الظَّنَّ بِاللّهِ وَارغَبوا إلَيهِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالى يَقولُ: «الظَّـآنِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دَآئِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ سَآءَتْ مَصِيرًا ۱» . ۲

امام كاظم عليه السلام:به خدا سوگند، هرگز به مؤمنى خير دنيا و آخرت داده نشده، مگر به سبب: خوش گمانى اش به خداوند و اميدش به درگاه او، اخلاق نيكويش، و پرهيز كردن از غيبت مؤمنان. و خداوند، هيچ بنده اى را پس از توبه و استغفار، عذاب نمى كند، مگر به سبب: بدگمانى اش و كوتاهى اش در اميد به درگاه خدا، بد اخلاقى اش، و غيبت كردنش از مؤمنان. و هيچ بنده مؤمنى، گمانش به خدا نيكو نمى شود، جز آن كه خداوند، نزد گمان او [و همراه با آن]است؛ چرا كه خداى متعال، بخشنده است و شرم دارد كه بر خلاف گمان و اميد بنده اش كار كند. پس به خدا خوش بين باشيد و به او رغبت نشان دهيد؛ چون مى فرمايد: «گمانْ برندگان به خدا [از نوعِ] گمان بد. برگشت بدگمانى، به خود آنان است و خدا بر آنان خشم گرفت و لعنتشان كرد و دوزخ را براى آنان آماده ساخت و بد سرانجامى است!» .

۱.الفتح: 6.

۲.عدّة الداعي: 135، إرشاد القلوب: 109 عن الإمام الصادق عليه السلامنحوه، بحار الأنوار: 6 / 28 / 29 و ج 70 / 399 / 72.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر خاستگاه های خیر +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«لا حَولَ و لا قوّةَ إلاّ باللّه» گنجى از گنج هاى بهشت است. هر كه آن را بگويد، نظر لطف خدا بر او خواهد بود و هر كه خدا به او نظر لطف كند، خير دنيا و آخرت را به او مى بخشد.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «آيا شما را بياگاهانم كه خير دنيا و آخرت، به چه خواهد بود، و هرگاه گرفتار و اندوهگين شديد، اگر خدا را به آن بخوانيد، غمتان را بزدايد؟». گفتند: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «بگوييد: لا إله إلاّ اللّهُ رَبُّنا، لانُشْرِكُ بِهِ شَيْئَا؛ معبودى جز پروردگارمان اللّه نيست، چيزى را شريك او قرار نمى دهيم. آن گاه هر چه خواستيد، بخوانيد».

صحيح مسلمـ به نقل از ابو مالك، درباره پدرش ـ: وى شنيد كه پيامبر خدا به مردى كه خدمت ايشان رسيده بود و از ايشان پرسيده بود كه: «وقتى از پروردگارم سؤال مى كنم، چه بگويم؟»، فرموده است: بگو: «خدايا! مرا بيامرز، بر من رحمت آر، عافيتم بخش، و روزى ام ده!» و انگشتانش را بجز انگشت ابهام ببند، كه اينها دنيا و آخرتت را برايت گرد مى آورند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به هر كه زبانى ذكرگو داده شود، به او نيكى دنيا و آخرت داده شده است.

معدن الجواهر:مردى به پيامبر خدا گفت: اى پيامبر خدا! مرا خصلتى بياموز كه خير دنيا و آخرت را برايم گرد آوَرَد. فرمود: «دروغ نگو». آن مرد مى گويد: من عادت هايى داشتم كه از نظر خداى متعال، ناپسند بودند. آنها را ترك كردم، از بيم آن كه كسى از من بپرسد: «آيا آن كار را كرده اى؟» و من، يا رسوا شوم و يا دروغ بگويم و بر خلاف رهنمود پيامبر خدا عمل كرده باشم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه به هر كس داده شود، خير دنيا و آخرت را به او داده اند: دل سپاسگزار، زبان ذكرگو، بدن شكيبا بر بلا، و همسرى كه در پى خيانت به شوهر نيست، نه درباره خودش و نه در مورد مال او.

امام باقر عليه السلام:در كتاب على عليه السلام يافتيم كه پيامبر خدا در حالى كه بر منبر خويش بود، فرمود: «سوگند به آن كه جز او معبودى نيست، هرگز خير دنيا و آخرت را به مؤمنى ندهند، مگر به سبب: خوش گمانى اش به خدا و اميدش به او، اخلاق نيكويش، و پرهيز كردن از غيبت مؤمنان».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرموده است: «هرگاه بخواهم نيكى دنيا و آخرت را براى مسلمانى فراهم آورم، براى او قرار مى دهم: دلى خاشع، زبانى ذكرگو، بدنى شكيبا بر بلا، همسرى باايمان كه چون به او بنگرد، شادمانش كند و آن گاه كه غايب باشد، نگهدار خويش و مال او باشد».