حدیث دربارهآنچه با آن، خير دنيا و آخرت به دست مى آيد

عنه عليه السلام:طَلَبتُ القَدرَ وَالمَنزِلَةَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِالعِلمِ؛ تَعَلَّموا يَعظُم قَدرُكُم فِي الدّارَينِ. وطَلَبتُ الكَرامَةَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِالتَّقوى؛ اِتَّقوا لِتُكرَموا. وطَلَبتُ الغِنى فَما وَجَدتُ إلاّ بِالقَناعَةِ؛ عَلَيكُم بِالقَناعَةِ تَستَغنوا. وطَلَبتُ الرّاحَةَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِتَركِ مُخالَطَةِ النّاسِ إلاّ لِقِوامِ عَيشِ الدُّنيا؛ اُترُكُوا الدُّنيا ومُخالَطَةَ النّاسِ تَستَريحوا فِي الدّارَينِ، وتَأمَنوا مِنَ العَذابِ. وطَلَبتُ السَّلامَةَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِطاعَةِ اللّهِ؛ أطيعُوا اللّهَ تَسلَموا. وطَلَبتُ الخُضوعَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِقَبولِ الحَقِّ؛ اِقبَلُوا الحَقَّ فَإِنَّ قَبولَ الحَقِّ يُبعِدُ مِنَ الكِبرِ. وطَلَبتُ العَيشَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِتَركِ الهَوى؛ فَاترُكِ الهَوى لِيَطيبَ عَيشُكُم. وطَلَبتُ المَدحَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِالسَّخاوَةِ؛ كونوا أسخِياءَ تُمدَحوا. وطَلَبتُ نَعيمَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ فَما وَجَدتُ إلاّ بِهذِهِ الخِصالِ الَّتي ذَكَرتُها. ۱

امام على عليه السلام:در جستجوى منزلت بودم [و] آن را جز در سايه دانش نيافتم. دانش بياموزيد تا در دو سرا، ارزشمند شويد. در جستجوى بزرگوارى بودم [و] آن را جز در سايه تقوا نديدم. تقوا پيشه كنيد تا ارج يابيد. در جستجوى بى نيازى بودم [و] آن را جز با قناعت نيافتم. قناعت، پيشه كنيد تا بى نياز شويد. در جستجوى آسودگى بودم [و] آن را جز در ترك آميزش با مردم نيافتم، مگر در حدّى كه زندگى دنيا سامان مى گيرد. پس دنيا و آميزش با مردم را وا گذاريد تا در هر دو سرا بياساييد و از عذاب، ايمن شويد. در جستجوى سلامت بودم [و] آن را جز در سايه طاعت خداوند نيافتم. از خداوند پيروى كنيد تا سالم بمانيد. در جستجوى خضوع بودم [و] آن را جز با پذيرش حق نيافتم. حق پذير باشيد؛ چرا كه پذيرش حق، از تكبّر دور مى سازد. در جستجوى زندگى بودم [و] آن را جز با ترك هواى نفس نيافتم. پس هواى نفس را رها كنيد تا زندگى تان خوش باشد. در جستجوى ستودگى بودم [و] آن را جز با سخاوت نيافتم. پس بخشنده باشيد تا ستايش شويد. در جستجوى نعمت دنيا و آخرت بودم [و] آن را جز به اين خصلت ها كه ياد كردم، نيافتم.

۱.جامع الأخبار: 341 / 950، بحار الأنوار: 69 / 399 / 91.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های مربوط به جهان و انسان خیر خاستگاه های خیر +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«لا حَولَ و لا قوّةَ إلاّ باللّه» گنجى از گنج هاى بهشت است. هر كه آن را بگويد، نظر لطف خدا بر او خواهد بود و هر كه خدا به او نظر لطف كند، خير دنيا و آخرت را به او مى بخشد.

امام زين العابدين عليه السلام:پيامبر خدا فرمود: «آيا شما را بياگاهانم كه خير دنيا و آخرت، به چه خواهد بود، و هرگاه گرفتار و اندوهگين شديد، اگر خدا را به آن بخوانيد، غمتان را بزدايد؟». گفتند: آرى، اى پيامبر خدا! فرمود: «بگوييد: لا إله إلاّ اللّهُ رَبُّنا، لانُشْرِكُ بِهِ شَيْئَا؛ معبودى جز پروردگارمان اللّه نيست، چيزى را شريك او قرار نمى دهيم. آن گاه هر چه خواستيد، بخوانيد».

صحيح مسلمـ به نقل از ابو مالك، درباره پدرش ـ: وى شنيد كه پيامبر خدا به مردى كه خدمت ايشان رسيده بود و از ايشان پرسيده بود كه: «وقتى از پروردگارم سؤال مى كنم، چه بگويم؟»، فرموده است: بگو: «خدايا! مرا بيامرز، بر من رحمت آر، عافيتم بخش، و روزى ام ده!» و انگشتانش را بجز انگشت ابهام ببند، كه اينها دنيا و آخرتت را برايت گرد مى آورند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به هر كه زبانى ذكرگو داده شود، به او نيكى دنيا و آخرت داده شده است.

معدن الجواهر:مردى به پيامبر خدا گفت: اى پيامبر خدا! مرا خصلتى بياموز كه خير دنيا و آخرت را برايم گرد آوَرَد. فرمود: «دروغ نگو». آن مرد مى گويد: من عادت هايى داشتم كه از نظر خداى متعال، ناپسند بودند. آنها را ترك كردم، از بيم آن كه كسى از من بپرسد: «آيا آن كار را كرده اى؟» و من، يا رسوا شوم و يا دروغ بگويم و بر خلاف رهنمود پيامبر خدا عمل كرده باشم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه به هر كس داده شود، خير دنيا و آخرت را به او داده اند: دل سپاسگزار، زبان ذكرگو، بدن شكيبا بر بلا، و همسرى كه در پى خيانت به شوهر نيست، نه درباره خودش و نه در مورد مال او.

امام باقر عليه السلام:در كتاب على عليه السلام يافتيم كه پيامبر خدا در حالى كه بر منبر خويش بود، فرمود: «سوگند به آن كه جز او معبودى نيست، هرگز خير دنيا و آخرت را به مؤمنى ندهند، مگر به سبب: خوش گمانى اش به خدا و اميدش به او، اخلاق نيكويش، و پرهيز كردن از غيبت مؤمنان».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند فرموده است: «هرگاه بخواهم نيكى دنيا و آخرت را براى مسلمانى فراهم آورم، براى او قرار مى دهم: دلى خاشع، زبانى ذكرگو، بدنى شكيبا بر بلا، همسرى باايمان كه چون به او بنگرد، شادمانش كند و آن گاه كه غايب باشد، نگهدار خويش و مال او باشد».