حدیث دربارهبازگشت به عقب
الإمام عليّ عليه السلام:ألا وإنَّكُم قَد نَفَضتُم أيدِيَكُم مِن حَبلِ الطّاعَةِ، وثَلَمتُم حِصنَ اللّهِ المَضروبَ عَلَيكُم بِأَحكامِ الجاهِلِيَّةِ، فَإِنَّ اللّهَ سُبحانَهُ قَدِ امتَنَّ عَلى جَماعَةِ هذِهِ الاُمَّةِ فيما عَقَدَ بَينَهُم مِن حَبلِ هذِهِ الاُلفَةِ الَّتي يَنتَقِلونَ في ظِلِّها، ويَأوونَ إلى كَنَفِها، بِنِعمَةٍ لا يَعرِفُ أحَدٌ مِنَ المَخلوقينَ لَها قيمَةً، لِأَ نَّها أرجَحُ مِن كُلِّ ثَمَنٍ، وأجَلُّ مِن كُلِّ خَطَرٍ، وَاعلَموا أ نَّكُم صِرتُم بَعدَ الهِجرَةِ أعرابًا، وبَعدَ المُوالاةِ أحزابًا، ما تَتَعَلَّقونَ مِنَ الإِسلامِ إلاّ بِاسمِهِ، ولا تَعرِفونَ مِنَ الإِيمانِ إلاّ رَسمَهُ ۱.
امام على عليه السلام:آگاه باشيد كه شما دستانتان را از ريسمان پيروى و طاعت برگرفتيد و حصارهاى كشيده شده از سوى خداوند را با دستورهاى جاهلى شكستيد. به درستى كه خداوندِ سبحان، بر اين امّت منّت نهاد، با ريسمانِ الفتى كه در ميان آنان برقرار ساخت؛ الفتى كه به سايه اش وارد مى شوند و در پناه آن جاى مى گيرند؛ يا نعمتى كه كسى از آفريدگانْ بهايش را نمى داند؛ زيرا از هر بهايى با ارزش تر و از هر بزرگى، بزرگتر است. بدانيد كه پس از هجرت، نادان و گمراه شديد، و بعد از دوستى، گروه، گروه گرويديد؛ پيوندى با اسلام، جز به نامش نداريد و از ايمانْ نمى شناسيد جز نشانش.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 192.