حدیث دربارهستودن شوخى

سنن أبي داوود عن عَوف بن مالكِ الأشجَعيّ:أتيتُ رسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله في غَزوَةِ تَبوكٍ وهُو في قُبَّةٍ مِن أدَمٍ، فسَلَّمتُ فَرَدَّ وقالَ: ادخُلْ، فقلتُ: أكُلّي يا رسولَ اللّهِ؟! قالَ: كُلُّكَ، فدَخَلتُ. ۱

سنن أبى داوودـ به نقل از عوف بن مالك اشجعى ـ: در جنگ تبوك، به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله كه در خيمه اى پوستى بود، رسيدم و سلام كردم. پيامبر صلى الله عليه و آله پاسخِ سلامم را داد و فرمود: «به درون بيا». من گفتم: اى پيامبر خدا! همه هيكلم بيايد؟ فرمود: «[آرى،] همه هيكلت» و من داخل شدم.

۱.سنن أبي داوود: ج 4 ص 300 ح 5000.

کلیدواژه‌ها شوخی حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون ستودن شوخی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من مزاح مى كنم؛ امّا جز حق نمى گويم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، شوخ و شنگ است و منافق، اخمو و عصبانى.

تنبيه الخواطر:پيرزنى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد. ايشان فرمود: «پير به بهشت نمى رود». پيرزن گريست. [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «در آن روز، تو پير نخواهى بود. خداوند متعال مى فرمايد: «ما آنان را پديد آورديم، پديدآوردنى، و ايشان را دوشيزه گردانيديم» .

سنن أبى داوودـ به نقل از اَنَس ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! به من مَركبى بده كه سوارش شوم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «ما تو را بر بچّه شترى ماده، سوار مى كنيم!». مرد گفت: با بچّه شتر ماده، چه مى توانم بكنم؟! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «مگر نه اين است كه شترانِ سوارى، از شترانِ ماده، زاده مى شوند؟!».

تنبيه الخواطر:ـ به نقل از زيد بن اَسلَم ـ: زنى به نام اُمّ اَيمَن، نزد پيامبر خدا آمد و گفت: شوهرم شما را دعوت مى كند. فرمود: «شوهرت كيست؟ همان كه در چشمش سفيدى است؟». زن گفت: به خدا در چشم او سفيدى نيست! فرمود: «چرا، هست». گفت: نه به خدا! فرمود: «هر كسى، در چشمش سفيدى هست» و منظور ايشان، سفيدى دورِ سياهى چشم بود.

الكافىـ به نقل از يونس شيبانى ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «با يكديگر شوخى هم مى كنيد؟». گفتم: كم. فرمود: «اين گونه نكنيد؛ زيرا شوخى، از خوش خويى است و تو بِدان، برادرت را شاد مى سازى. پيامبر خدا، براى اين كه كسى را شاد كند، با او شوخى مى كرد».

الكافىـ به نقل از معمّر بن خلّاد ـ: از امام كاظم عليه السلام پرسيدم و گفتم: كسى با عدّه اى مى نشيند و با هم مى گويند و شوخى مى كنند و مى خندند. فرمود: «اگر چيزى [در آن] نباشد، اشكالى ندارد» و به گمانم، مقصود ايشان، ناسزاگويى بود. سپس فرمود: «باديه نشينى بود كه نزد پيامبر خدا مى آمد و براى ايشان، هديه مى آورد و همان جا مى گفت: پولِ هديه ما را بده! و پيامبر خدا مى خنديد. [پيامبر صلى الله عليه و آله]هر گاه اندوهگين مى شد، مى فرمود: آن باديه نشين چه مى كند؟ كاش نزد ما مى آمد!».