حدیث دربارهموجبات عزّت

الإمامُ عليٌ عليه السلامـ في صِفَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: ثُمّ أنزَلَ عَلَيهِ الكِتابَ نورا لا تُطفَأُ مَصابيحُهُ. وتِبيانا لاتُهدَمُ (لاتَنهَدِمُ) أركانُهُ، وشِفاءً لاتُخشى أسقامُهُ، وعِزّا لا تُهزَمُ أنصارُهُ، وحَقّا لا تُخذَلُ أعوانُهُ. جَعَلَهُ اللّهُ رِيّا لِعَطَشِ العُلَماءِ، ورَبيعا لِقُلوبِ الفُقَهاءِ. ومَعقِلاً مَنيعا ذُروَتُهُ، وعِزّا لِمَن تَوَلّاهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: آن گاه، كتاب (قرآن) را بر او فرو فرستاد كه نورى است كه چراغ هايش، خاموش نمى شود. و بناى روشنگرى است كه پايه هايش، ويران نمى گردد و درمانى است كه در پىِ آن، از بيمارى ها ترسى نيست و عزّتى است كه هوادارانش، شكست نمى خورند و حقّى است كه يارانش، تنها گذاشته نمى شوند. خداوند، آن را سيراب كننده عطشِ دانشوران قرار داده است و بهارِ دل هاى دين شناسان. و پناهگاهى كه ستيغ آن، دست نايافتنى است و براى كسى كه آن را سرپرست خود گيرد، مايه عزّت است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 198، بحارالأنوار: ج 92 ص 21 ح 21.

احادیث دیگر این موضوع

۷