شكيبايى
4 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يُكتَبُ أنينُ المَريضِ، فَإِن كانَ صابِراً كُتِبَ حَسَناتٍ، وإن كانَ جَزِعاً كُتِبَ هَلوعاً لا أَجرَ لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ناله بيمار، نوشته مى شود. پس اگر شكيبا باشد، [ناله اش]حسنه نوشته مى شود و اگر بى تاب باشد، ناشكيبا و بى پاداش نوشته مى شود.
۱.. الجعفريّات: ص 211 عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلام؛ كنز العمّال: ج 3 ص 311 ح 6706 نقلاً عن أبي نعيم عن الإمام عليّ عليه السلام نحوه.
عنه صلى الله عليه و آله:كُلُّ عَبدٍ مُوَكَّلٌ بِهِ مَلَكانِ في مَرَضِهِ، فَإِذا مَرِضَ قالا: يا رَبِّ، إنَّ عَبدَكَ فُلاناً قَد مَرِضَ ـ وهُوَ أعلَمُ بِهِ ـ فَيَقولُ:
اُنظُروا ماذا يَقولُ فَإِن صَبَرَ وَاحتَسَبَ ورَجا فيهِ الخَيرَ، أدَّيا ذلِكَ إلَى اللّهِ، فَيَقولُ اللّهُ: فَإِنّي اُشهِدُكُم أنَّهُ إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ دَماً خَيراً مِن دَمِهِ، ولَحماً خَيراً مِن لَحمِهِ، وغَفَرتُ لَهُ ذَنبَهُ. وإن قَبَضتُهُ أدخَلتُهُ الجَنَّةَ.
وإن جَزِ عَ وهَلِعَ قالَ: إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ لَحماً شَرّاً مِن لَحمِهِ، ودَماً شَرّاً مِن دَمِهِ، وعاقَبتُهُ بِذَنبِهِ، وإن عاقَبتُهُ أدخَلتُهُ النّارَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر هر بنده اى در هنگام بيمارى، دو فرشته گمارده مى شود. آنان چون شخصْ بيمار شود، مى گويند: پروردگارا! فلان بنده تو بيمار شده است. و البتّه او خود، به اين نكته آگاه تر است.
خداوند مى فرمايد: «بنگريد كه چه مى گويد».
پس اگر شكيبايى كند و پاداش خويش را از خداوند بخواهد و در اين بيمارى، اميد خير داشته باشد، آن را به بارگاه خدا مى رسانند.
پس خداوند مى فرمايد: «من، شما را گواه مى گيرم كه چنانچه بيمارىِ او را برطرف نمودم، برايش خونى بهتر از خون وى، و گوشتى بهتر از گوشت وى، جايگزين مى سازم و او را مى آمرزم، و چنانچه جان او را ستاندم، وى را به بهشت در مى آورم».
و اگر بى تابى و ناشكيبى كند، خداوند مى فرمايد: «چنانچه بيمارىِ او را برطرف كنم، براى او گوشتى بدتر از
عنه صلى الله عليه و آله:مَن مَرِضَ يَوماً ولَيلَةً فَلَم يَشكُ إلى عُوّادِهِ، بَعَثَهُ اللّهُ عز و جل يَومَ القِيامَةِ مَعَ خَليلِهِ إبراهيمَ خَليلِ الرَّحمنِ عليه السلام، حَتّى يَجوزَ الصِّراطَ كَالبَرقِ اللّامِعِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك شبانه روز بيمار شود و نزد عيادت كنندگانش شِكوه نكند، خداوندْ او را در روز قيامت، با خليل خويش، ابراهيم خليل الرحمان، برمى انگيزد تا به سان برقى پُردرخشش، از صراط بگذرد.
۱.. كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 16 ح 4968 عن الحسين بن زيد عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 81 ص 177 ح 17.
عنه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: مَن مَرِضَ ثَلاثاً فَلم يَشكُ إلى أحَدٍ مِن عُوّادِهِ، أبدَلتُهُ لَحماً خَيراً مِن لَحمِهِ ودَماً خَيراً مِن دَمِهِ، فَإِن عافَيتُهُ عافَيتُهُ ولا ذَنبَ لَهُ، وإن قَبَضتُهُ قَبَضتُهُ إلى رَحمَتي. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «هر كس، سه روز بيمار باشد و در اين مدّت، نزد هيچ يك از عيادت كنندگانش شِكوه نكند، براى او گوشتى بهتر از گوشت [پيشينِ]وى، و خونى بهتر از خون [پيشينِ] وى، جايگزين مى سازم و اگر او را بهبود بخشم، در حالى بهبودش مى دهم كه هيچ گناهى برايش نمانده است و اگر جان او را بستانم، به سوى رحمت خويش مى ستانم».
۱.. الكافي: ج 3 ص 115 ح 1 عن جابر عن الإمام الباقر عليه السلام.