حدیث دربارهاكتفا كردن به مقدار نياز

مسند ابن حنبل عن أبي اُمامة عن النبيّ صلى الله عليه و آله:إنَّ أغبَطَ النّاسِ عِندي عَبدٌ مُؤمِنٌ خَفيفُ الحاذِ، ذو حَظٍّ مِن صَلاةٍ، أطاعَ رَبَّهُ، وأحسَنَ عِبادَتَهُ فِي السِّرِّ، وكانَ غامِضا فِي النّاسِ لا يُشارُ إلَيهِ بِالأَصابِعِ، وكانَ عَيشُهُ كَفافا، وكانَ عَيشُهُ كَفافا ـ قالَ: وجَعَلَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَنقُرُ بِإصبَعَيهِ ـ وكانَ عَيشُهُ كَفافا، وكانَ عَيشُهُ كَفافا، فَعُجِّلَت مَنِيَّتُهُ، وقَلَّت بَواكيهِ، وقَلَّ تُراثُهُ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو اُمامه ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر آينه، رشك بردنى ترينِ مردم نزد من، بنده مؤمنى است كه سبك بار باشد و از نماز، بهره برده، پروردگارش را فرمان برَد و در نهان، خداى را نيكْ عبادت نمايد و در ميان مردمْ گم نام به سر بَرَد، چندان كه انگشت نما نباشد؛ و روزى اش به قدر كفاف باشد؛ و روزى اش به قدر كفاف باشد». در اين حال، با نوك دو انگشت خود مى كوبيد و فرمود: «و روزى اش به قدر كفاف باشد؛ و روزى اش به قدر كفاف باشد؛ و مرگش زود فرا رسد و گريه كنندگانش اندك باشند و از او ميراث اندك به جاى مانَد».
۱.. مسند ابن حنبل: ج 8 ص 282 ح 22259؛ الكافي: ج 2 ص 140 ح 1 عن أبي عبيدة الحذّاء عن الإمام الباقر عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله وص 141 ح 6 عن الأزدي عن الإمام الصادق عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله وكلاهما نحوه، بحارالأنوار: ج 84 ص 267 ح 69.

احادیث دیگر این موضوع

۸