حدیث دربارهحرام طلبى

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۱۳، ص ۳۴۵، ح ۱۰۶۶۰

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

حرام طلبى

عنه صلى الله عليه و آله:مَن جَمَعَ مالاً مِن مَأثَمٍ فَوَصَلَ بِهِ رَحِما، أو تَصَدَّقَ مِنهُ، أو جاهَدَ في سَبيلِ اللّهِ، جُمِعَ جَميعا فَقُذِفَ بِهِ في جَهَنَّمَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از گناه، مالى فراهم آورَد و آن را براى صِله رَحِم يا صدقه دادن يا جهاد در راه خدا صرف كند، همه [ى اينها] جمع مى گردند و با آنها در جهنّم پرتاب مى شود.

۱.. تاريخ بغداد: ج 5 ص 441 الرقم 2963 عن أبي هريرة.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی آفات توسعه زمینه های آفات توسعه حرام طلبی

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس باكى نداشته باشد كه روزى اش از كجا فراهم مى شود، خداوند نيز باكى ندارد كه او را از كجا به آتش در مى افكنَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از راه غير حلال مالى به دست آورد، [آن مال،] او را به سوى آتش مى كشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به خدا سوگند، هر كس [حتّى] به اندازه يكْ ششم درهم، مال حرام را كنار بگذارد [و استفاده نكند]، از هفتاد حجّ نيكو نزد خداوند عز و جل برتر است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه مال حرامى گِرد آورد و سپس آن را صدقه دهد، هيچ پاداشى ندارد و وبال آن نيز بر گردن اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه درهمى از حرام را ترك كند، خدا از آتش بازش مى دارد؛ و هر كه درهمى شبهه ناك را رها نمايد، خداوند، پاداش يكى از پيامبران را به او عطا مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ترك يكْ ششم درهم از مال حرام، نزد خداوند، دوست داشتنى تر از گزاردن صد حج با مال حلال است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به عبد اللّه بن مسعود ـ: اى پسر مسعود! حرام نخور و حرام نپوش و از حرام برنگير و خداى را نافرمانى مكن، كه خداى متعال به ابليس فرمايد: «و با آواز خود، هر كه را از آنان مى توانى، بر انگيز و بلغزان؛ و با سواران و پيادگانت بر آنان بانگ بزن و در مال ها و فرزندانشان، شريك باش و به ايشان وعده ده؛ و شيطان، آنان را وعده نمى دهد، مگر به فريب» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى مالى حرام كسب نمى كند كه از آن، هزينه كند و در آن، بركت يابد؛ و يا از آن صدقه دهد و از وى، پذيرفته شود؛ و يا پس از خود باقى بگذارد، مگر آن كه توشه آتشش باشد. همانا خداوند، زشت را با زشت محو نمى سازد؛ بلكه زشت را با نيك، محو مى كند. هر آينه، ناپاك نمى تواند ناپاك را محو كند.