حدیث دربارهزيان هاى ثروت اندوزى ، بيش از زيان هاى فقر است

صحيح البخارىـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: روزى پيامبر صلى الله عليه و آله بر منبر نشست و ما گِردش جمع شديم. فرمود: «پس از خويش، بر شما از زيبايىِ دنيا و زيور آن بيمناكم». مردى گفت: اى پيامبر خدا! آيا خير، شر مى آورد؟ پيامبر صلى الله عليه و آله سكوت كرد. به آن مرد گفته شد: چه كرده اى كه با پيامبر سخن مى گويى و او پاسخت را نمى دهد؟ سپس ديديم كه پيامبر صلى الله عليه و آله به حالتِ دريافت وحى است. پس عَرَق از رخسار خود زُدود و گويا كه قصد ستودنش را داشته باشد، فرمود: «آن پُرسنده كجاست؟». سپس فرمود: «هر آينه، خير، شر نمى آورد. برخى از آنچه بهار [از زمين]مى رويانَد، مى كُشد يا نزديك است كه بكُشد، مگر براى علفخوارى كه آن قدر مى خورَد تا برابر قرص خورشيد، پاى دراز كند و سرگين افكند و بول كند و بچرد. همانا اين مال، خرّم و شيرين است. پس نيكوست مالى كه همراه مسلمانى باشد كه از آن، به بينوا و يتيم و در راه مانده، احسان ورزد». در تعبيرى ديگر، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «و هر آينه، آن كس كه مال را به ناروا فراهم آورد، همانند همان است كه مى خورَد و سير نمى شود و روز قيامت، مال بر زيان وى گواهى مى دهد».