حدیث دربارهگوناگون

عنه صلى الله عليه و آله:سَيَأتي زَمانٌ عَلى اُمَّتي يَفِرّونَ مِنَ العُلَماءِ كَما يَفِرُّ الغَنَمُ عَنِ الذِّئبِ، فَإِذا كانَ كَذلِكَ ابتَلاهُمُ اللّهُ تَعالى بِثَلاثَةِ أشياءَ: الأَوَّلُ: يَرفَعُ البَرَكَةَ مِن أموالِهِم، وَالثّاني: سَلَّطَ اللّهُ عَلَيهِم سُلطانا جائِرا، وَالثّالِثُ: يَخرُجونَ مِنَ الدُّنيا بِلا إيمانٍ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت مرا روزى فرا مى رسد كه از عالمان مى گريزند، همان سان كه گوسفند از گرگ مى گريزد. هر گاه چنين شود، خداى متعال، ايشان را به سه چيز گرفتار مى كند: بركت را از اموال آنان برمى دارد، حاكمى ستمگر را بر ايشان چيره مى گرداند، و بى دين از دنيا بيرون مى روند.

۱.. جامع الأخبار: ص 356 ح 995، بحار الأنوار: ج 22 ص 453 ح 11.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، همگى از بيم فقر، در فقر به سر مى برند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا فراوان خنديدن، قلب را مى ميرانَد و فقر مى آورَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه به نام آب جو، شراب و به نام معامله، ربا و به نام هديه، رشوه حلال شمرده شود و با زكات تجارت كنند، هلاكت ايشان، رُخ مى دهد و گناه بر گناه مى افزايند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زود است كه امّت من به نام معامله، ربا و به نام آب جو، شراب و به نام هديه، رشوه و [فرمان روايانِ آنان] به نام زكات، باجگيرى را حلال شمرند. آن هنگام است كه فرصت داده مى شوند تا بر گناه خود بيفزايند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دانش را براى ريا و شهرت و دنياخواهى فرا بگيرد، خداوند، بركت را از وى مى ستاند و زندگى اش را سخت مى گرداند و او را به خود وا مى گذارد؛ و هر كه خدا او را به خود وا گذارد، هلاك گشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من همواره در خير به سر مى برند، مادام كه خيانت نورزند و امانتدار باشند و زكات بپردازند؛ و هر گاه چنين نكنند، به قحطى و خشك سالى مبتلا مى گردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، همواره در خير به سر مى برند، مادام كه به هم دوستى ورزند و نماز را بر پاى دارند. و هر گاه چنين نكنند، به خشك سالى و قحطى دچار مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، هميشه در خيرند، مادام كه به هم دوستى ورزند و ره نماى هم باشند و امانت را ادا كنند و از حرام، دورى ورزند و ميهمان را گرامى شِمُرند و نماز را بر پا دارند و زكات بپردازند؛ و اگر چنين نكنند، به قحطى و خشك سالى مبتلا مى شوند.