حدیث دربارهگوناگون

عنه صلى الله عليه و آله:إذَا استُحِلَّتِ الخَمرُ بِالنَّبيذِ، وَالرِّبا بِالبَيعِ، وَالسُّحتُ بِالهَدِيَّةِ، وَاتَّجَروا بِالزَّكاةِ ۱؛ فَعِندَ ذلِكَ هَلاكُهُم لِيَزدادوا إثما. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه به نام آب جو، شراب و به نام معامله، ربا و به نام هديه، رشوه حلال شمرده شود و با زكات تجارت كنند، هلاكت ايشان، رُخ مى دهد و گناه بر گناه مى افزايند.

۱.. والمراد بالنجس، المكس: أي النقص والمعنى أنّه يأخذ الولاة الظلمة باسم العشر يتأوّلون فيه معنى الزكاة (راجع: الفائق في غريب الحديث: ج 1 ص 82، فيض القدير: ج 3 ص 214).

۲.. الفردوس: ج 1 ص 334 ح 1331 عن حذيفة بن اليمان.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم، همگى از بيم فقر، در فقر به سر مى برند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا فراوان خنديدن، قلب را مى ميرانَد و فقر مى آورَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زود است كه امّت من به نام معامله، ربا و به نام آب جو، شراب و به نام هديه، رشوه و [فرمان روايانِ آنان] به نام زكات، باجگيرى را حلال شمرند. آن هنگام است كه فرصت داده مى شوند تا بر گناه خود بيفزايند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دانش را براى ريا و شهرت و دنياخواهى فرا بگيرد، خداوند، بركت را از وى مى ستاند و زندگى اش را سخت مى گرداند و او را به خود وا مى گذارد؛ و هر كه خدا او را به خود وا گذارد، هلاك گشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من همواره در خير به سر مى برند، مادام كه خيانت نورزند و امانتدار باشند و زكات بپردازند؛ و هر گاه چنين نكنند، به قحطى و خشك سالى مبتلا مى گردند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، همواره در خير به سر مى برند، مادام كه به هم دوستى ورزند و نماز را بر پاى دارند. و هر گاه چنين نكنند، به خشك سالى و قحطى دچار مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّت من، هميشه در خيرند، مادام كه به هم دوستى ورزند و ره نماى هم باشند و امانت را ادا كنند و از حرام، دورى ورزند و ميهمان را گرامى شِمُرند و نماز را بر پا دارند و زكات بپردازند؛ و اگر چنين نكنند، به قحطى و خشك سالى مبتلا مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين امّت، با عنايت خدا همواره در خيرند، مادام كه قرآن خوانانشان به حاكمان [ستمگر] خود يارى نرسانند و صالحانشان در صدد توجيه كارهاى بدكارانشان برنيايند و نيكانشان ياورِ بدانشان نباشند؛ و هر گاه چنين كنند، خداى متعال، عنايت خويش را از ايشان بر مى گيرد و زورگويانشان را بر آنان چيره مى كند و آنان عذابى سخت بديشان مى رسانند و [نيز] آنان را به فقر و تنگ دستى دچار مى سازد و دل هاشان را از بيم آكنده مى كند.