حدیث دربارهنگريستن به آن كه زندگى فروترى دارد

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:قالَ اللّهُ عز و جل: إنَّ مِن أغبَطِ أولِيائي عِندي عَبدا مُؤمِنا ذا حَظٍّ مِن صَلاحٍ، أحسَنَ عِبادَةَ رَبِّهِ، وعَبَدَ اللّهَ فِي السَّريرَةِ، وكانَ غامِضا فِي النّاسِ فَلَم يُشَر إلَيهِ بِالأَصابِعِ، وكانَ رِزقُهُ كَفافا فَصَبَرَ عَلَيهِ، فَعَجِلَت بِهِ المَنِيَّةُ، فَقَلَّ تُراثُهُ وقَلَّت بَواكيهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرموده است: «همانا نزد من در ميان دوستانم، آن كس نيكوحال تر است كه بهره اى از شايستگى داشته باشد، عبادت پروردگارش را به نيكى به جاى آورد، خداى را نهانى عبادت كند، در ميان مردمْ چنان بى نام و نشان باشد كه به وى با انگشت اشاره نكنند، و روزى اش در حدّ كفاف باشد و بر آن شكيبايى ورزد. پس، مرگ، شتابان به سراغ وى مى آيد، حال آن كه ميراثش كم است و آنان كه بر وى مى گريند، اندك اند».
۱.. الكافي: ج 2 ص 141 ح 6 عن بكر بن محمّد الأزدي عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 70 ص 109 ح 3.

احادیث دیگر این موضوع

۳