حدیث دربارهروزى جُستن

عنه صلى الله عليه و آله:لَيسَ الجِهادُ أن يَضرِبَ بِسَيفِهِ في سَبيلِ اللّهِ؛ إنَّمَا الجِهادُ مَن عالَ والِدَيهِ وعالَ وَلَدَهُ، فَهُوَ في جِهادٍ. ومَن عالَ نَفسَهُ يَكُفُّها عَنِ النّاسِ فَهُوَ في جِهادٍ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جهاد، [فقط] آن نيست كه [كسى] در راه خدا شمشير زند. هر آينه، جهاد، آن است كه فرد، پدر و مادر و فرزندانش را [نيز]سرپرستى كند. پس چنين كسى در حال جهاد است. و آن كس كه خود را تأمين مى سازد تا از مردمْ بى نياز باشد، او هم در حال جهاد است.

۱.. حلية الأولياء: ج 6 ص 300 عن أنس.

کلیدواژه‌ها حکمت های اقتصادی پایه های توسعه کار تشویق به کار +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر آينه عيسى بن مريم عليه السلام فرمود: «روز، آفريده شد تا در آن، نماز واجب را ادا كنى كه از آن، بازخواست و با آن، حسابرسى خواهى شد؛ و تا به پدر و مادرت نيكى كنى؛ و تا در زمين گام زنى و در پىِ گذران زندگى روزانه خود برآيى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پس از اداى نماز واجب، روزى جُستن، واجب است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس بكوشد تا خود را عزيز و از مردمْ بى نياز بدارد، [هم رتبه] شهيد است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آن كه بكوشد تا پدر و مادرش را تأمين كند يا آنان را از مردمْ بى نياز سازد، [كارش]در راه خداست؛ و آن كس كه بكوشد تا همسر يا فرزندانش را كفاف بخشد و از مردمْ بى نياز كند، [نيز]در راه خداست؛ و آن كه تلاش مى كند تا خودش را بى نياز كند و از مردمْ مستغنى سازد، [نيز]در راه خداست؛ و آن كه تلاش مى كند تا بر دارايى خود بيفزايد، در راه شيطان است.

دعائم الإسلام:در جنگ تبوك، پيامبر صلى الله عليه و آله به جوانى نيرومند برخورد كه شتران فربهى را مى رانْد. ياران پيامبر به وى گفتند: اى پيامبر خدا! اگر نيرومندى و چابكىِ اين جوان و فربهىِ شترانش در راه خدا صرف مى شد، هر آينه بهتر بود. پيامبر خدا، او را فرا خواند و فرمود: «با اين شتران، در نظر دارى چه كنى؟». گفت: اى پيامبر خدا! من، همسر و خانواده اى دارم. با اين شتران به كسب درآمد مى پردازم تا آنان را از حاجت خواهى نزد مردم، بى نياز سازم و بدهى ام را بپردازم. فرمود: «مباد هدفت جز اين باشد!». گفت: نه. آن گاه كه جوان راهى شد، پيامبر خدا فرمود: «اگر راست گفته باشد، او را پاداشى است همانند پاداش رزمنده و حج گزارنده و عمره به جاى آورنده».