مَويز
3 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالزَّبيبِ؛ فَإِنَّهُ يُطفِئُ المِرَّةَ، ويُسَكِّنُ البَلغَمَ، ويَشُدُّ العَصَبَ، ويُذهِبُ النَّصَبَ، ويُحَسِّنُ القَلبَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد مويز؛ چرا كه تلخه را خاموش مى كند، بلغم را فرو مى نشاند، پِى را استحكام مى بخشد، خستگى را مى برد و قلب را نيكو مى سازد.
۱.. طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله: ص 9، بحار الأنوار: ج 62 ص 298.
عنه صلى الله عليه و آله:عَلَيكُم بِالزَّبيبِ؛ فَإِنَّهُ يَكشِفُ المِرَّةَ، ويَذهَبُ بِالبَلغَمِ، ويَشُدُّ العَصَبَ، ويَذهَبُ بِالإِعياءِ، ويُحَسِّنُ الخُلُقَ، ويُطَيِّبُ النَّفسَ، ويَذهَبُ بِالغَمِّ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر شما باد مويز؛ ۲ چرا كه تلخه را مى زدايد، بلغم را مى برد، پِى را استحكام مى بخشد، رنجيدگى و خستگى را از ميان بر مى دارد، خوى را خوش مى سازد، دل را پاك (پيراسته) مى دارد و اندوه (پريشانى) را مى برد.
۱.. الخصال: ص 343 ح 9 عن أحمد الطائي عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 66 ص 151 ح 1؛ كنز العمّال: ج 10 ص 41 ح 28265 نقلاً عن أبي نعيم عن الإمام عليّ عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله.
۲.اين حديث، در: عيون أخبار الرضا عليه السلام (ج2 ص35 ح81)، صحيفة الإمام الرضا عليه السلام (ص107 ح58)، مكارم الأخلاق (ج1 ص415 ح1405) و الدعوات (ص147 ح386) هم وجود دارد؛ ليكن در آنها به جاى «زبيب (مويز)»، واژه «زيت (روغن زيتون)» آمده كه با توجّه به نزديك بودن نگارش اين دو كلمه به همديگر در زبان عربى، احتمال تصحيف در يكى از آن دو، وجود دارد و چون خواص و آثار ذكرشده در اين حديث، كم و بيش در احاديث ديگر درباره مويز هم وارد شده، ما نسخه زبيب را ترجيح داده، حديث را در اين فصل آورديم و در فصل زيتون نياورديم.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن أدمَنَ أكلَ الزَّبيبِ عَلَى الرِّيقِ، رُزِقَ الفَهمَ وَالحِفظَ وَالذِّهنَ، ونَقَصَ مِنَ البَلغَمِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس به خوردن مَويز در حالت ناشتا عادت كند، فهم و حافظه و ذهن، روزىِ او مى شود و بلغمِ وى مى كاهد.
۱.. بحار الأنوار: ج 62 ص 271 ح 70 نقلاً عن كتاب الجنّة للكفعمي عن ابن مسعود.