جِرجير
2 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أكرَهُ الجِرجيرَ، وكَأَنّي أنظُرُ إلى شَجَرَتِها نابِتَةً في جَهَنَّمَ، وما تَضَلَّعَ مِنها رَجُلٌ بَعدَ أن يُصَلِّيَ العِشاءَ إلّا باتَ في تِلكَ اللَّيلَةِ ونَفسُهُ تُنازِعُهُ إلَى الجُذامِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، جِرجير ۲ را خوش نمى دارم و گويا درخت آن را مى نگرم كه در دوزخ، روييده است. هيچ كس پس از گزاردن نماز عشا، درون را از آن پُر نمى سازد، مگر اين كه آن شب را در حالى به خواب مى رود كه جانِ او تا صبح با جذام، دست و پنجه نرم مى كند.
۱.. المحاسن: ج 2 ص 324 ح 2097 عن حمّاد بن زكريّا عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 66 ص 236 ح 2.
۲.جِرجير، گياهى است كه بر آب مى رويد، داراى برگ هاى بريده بريده و ساقه سفيد است و نوعى از آن، دشتى و نوع ديگر، بستانى (باغى) است (القانون فى الطبّ: ص 56).
گياهى است داراى گل هاى سفيد ريز و برگ هاى مركّب و سبز پُررنگ. در خشكى، در مناطق معتدل اروپا و آسيادر نزديك چشمه ها و آبگيرها مى رويد. در سالاد از آن استفاده مى شود و به آن، مزه اى لذيذ مى دهد (المنجد: ص 84).
علّامه مجلسى مى گويد: آنچه از كتاب هاى بيشتر اطبّا برمى آيد، اين است كه آنچه در فارس به نام تره تيزك [يا شاهى]شناخته شده، همان «جِرجير» عربى نيست؛ بلكه «رشاد» عربى است. ابن بيطار گويد: «جرجير، داراى دو نوع است: بستانى (باغى) و دشتى.».