حدیث دربارهبى حسابرسى به بهشت رفتن

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو حمزه ثُمالى ـ: امام باقر عليه السلام به نقل از پدرانش عليهم السلام، از پيامبر خدا نقل كرد كه «چون روز قيامت شود، خداوند همه خلايق را در يك عرصه گِرد مى آورد. آن گاه، مُنادى اى از سوى خداوند عز و جل بانگ مى زند و آخرينشان را چنان مى شنوانَد كه اوّلينشان را مى شنوانَد و مى گويد: «همسايگان خداوند عز و جل در خانه اش كجايند؟». گروهى از مردم، از جا برمى خيزند و جمعى از فرشتگان به استقبالشان مى روند و به آنان مى گويند: در دنيا چه مى كرديد كه به سبب آن، امروز همسايگان خداوند متعال در خانه اش هستيد؟ آنان پاسخ مى دهند: ما در راه خداوند عز و جل يكديگر را دوست مى داشتيم، در راه خدا به يكديگر مى بخشيديم و در راه خدا يكديگر را يارى مى داديم. پس از آن، مُنادى اى از سوى خداوند بانگ مى زند: «بندگانم راست مى گويند. رهايشان كنيد تا بى حسابرسى، به بهشت روند و در جوار خداوند، جاى گيرند». پس بى حسابرسى، به بهشت مى روند». آن گاه، امام باقر عليه السلام فرمود: «اينان، همسايگان خداوند در خانه اش هستند. مردم مى ترسند؛ امّا آنان نمى ترسند. از مردم حسابرسى مى شود؛ امّا از آنان حسابرسى نمى شود».