حدیث دربارهشب بيست و سوم

الإمام الباقر عليه السلام:إنَّ الجُهَنِيَّ أتى إلى رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَقالَ لَهُ: يا رَسولَ اللّهِ، إنَّ لي إبِلاً وغَنَما وغِلمَةً، فَاُحِبُّ أن تَأمُرَني لَيلَةً أدخُلُ فيها فَأَشهَدُ الصَّلاةَ ـ وذلِكَ في شَهرِ رَمَضانَ ـ فَدَعاهُ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَسارَّهُ في اُذُنِهِ. ـ قالَ: ـ فَكانَ الجُهَنِيُّ إذا كانَت لَيلَةُ ثَلاثٍ وعِشرينَ دَخَلَ بِإِبِلِهِ وغَنَمِهِ وأهلِهِ ووُلدِهِ وغِلمَتِهِ، فَكانَ تِلكَ اللَّيلَةُ لَيلَةَ ثَلاثٍ وعِشرينَ بِالمَدينَةِ، فَإِذا أصبَحَ خَرَجَ بِأَهلِهِ وغَنَمِهِ وإ بِلِهِ إلى مَكانِهِ. ۱

امام باقر عليه السلام:جُهَنى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من، شتران و گوسفندان و غُلامانى دارم. دوست دارم كه يك شب را تعيين كنى كه به مسجد بيايم و در نماز، حاضر شوم. و اين، در ماه رمضان بود. پيامبر صلى الله عليه و آله او را فرا خوانْد و در گوش او آهسته چيزى گفت. از آن پس، هر گاه شب بيست و سوم [رمضان] مى شد، جُهَنى با شتران و گوسفندان و خانواده و فرزندان و غلامانش وارد مى شد، آن شب (شبِ بيست و سوم) را در مدينه مى مانْد و صبح كه مى شد، با خانواده و گوسفندان و شترانش به جاى خود بر مى گشت.

۱.الإقبال: ج 1 ص 375 عن محمّد بن يوسف عن أبيه، بحارالأنوار: ج 83 ص 128 ح 82.

کلیدواژه‌ها روزه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی شب قدر چه شبی است +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شب قدر، شبِ بيست و سوم [ماه رمضان] است.

المصنَّف، عبد الرزاقـ به نقل از عبد اللّه بن اُ نَيس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله به من دستور داد كه شبِ بيست و سوم ماه رمضان، به مدينه وارد شوم.

المصنَّف، عبد الرزاقـ به نقل از ابو نضر ـ: عبد اللّه بن اُ نَيس جُهَنى گفت: اى پيامبر خدا! من مردى هستم كه خانه ام دور است. يك شب را تعيين كن كه بيايم و در مدينه بمانم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «شبِ بيست و سوم بيا».

السنن الكبرىـ به نقل از عبد اللّه بن اُ نَيس ـ: در صحرا بوديم. گفتيم كه اگر با خانواده خود [به مدينه براى احياى شب قدر] بياييم، بر ما سخت خواهد بود و اگر آنان را وا نهيم و خود بياييم، بر آنانْ تنگنا خواهد شد. مرا كه كوچك ترينِ آنان بودم، نزد پيامبر خدا فرستادند. سخن آنان را به ايشان، باز گفتم. به ما دستور داد كه شبِ بيست و سوم بياييم.

المصنَّف، عبد الرزاقـ به نقل از ابن جُرَيج ـ: خبر يافتم كه عبد اللّه بن اُنَيس جُهَنى، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمده و گفته است: اى پيامبر خدا! من، امانتدار كالاها و كِشت هاى مردمم (وى خودش كشاورزى داشت). يك يا دو شب را تعيين كن تا [براى شب قدر]بيايم. سپس گفت: بلكه يك شب را. پيامبر صلى الله عليه و آله او را فرا خواند و دو يا سه بار با او به آهستگى سخن گفت و به او دستور داد كه شبِ بيست و سوم بيايد. از اين رو، او آن شب (شب بيست و سوم) را در مسجد مى مانْد و تا صبح، بيرون نمى رفت و پيش از آن و پس از آن، نه در ماه رمضان، و نه در روز عيد فطر، به مسجد نمى آمد.

امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام:شبِ بيست و سوم [رمضان]، شبِ جُهَنى است. داستان او چنين است كه وى به پيامبر خدا گفت: خانه من، دور از مدينه است. يك شب را برايم تعيين كن كه همان شب بيايم. پيامبر صلى الله عليه و آله هم به او دستور داد كه شبِ بيست و سوم بيايد.

مستدرك الوسائلـ به نقل از ضَمْرَة بن عبد اللّه ـ: با گروهى از بنى سَلَمه بودم. گفتند: كيست كه نزد پيامبر خدا برود و درباره شب قدر از او بپرسد؟ گفتم: من. شبانه به مدينه آمدم و به خانه پيامبر خدا رفتم. دستور داد برايم غذا آوردند. خوردم. فرمود: «كفش مرا بياور». كفش او را پيشِ پايش نهادم. وى به سوى مسجد به راه افتاد و گفت: «كارى دارى؟». گفتم: بنى سَلَمه مرا فرستاده اند كه از شما بپرسم: شب قدر، كدام شب است؟ فرمود: «امشب، شب چندم ماه است؟». گفتم: بيست و دوم. فرمود: «فردا شب، شبِ بيست و سوم، همان [شب قدر] است».